درسی تو متمم بود با اسم ای کاش و خیلی‌ها من‌جمله اون شیاد کلاهبردار ای کاش‌هاشون رو نوشته بود، می‌خواستم اون جا بنویسم اما ننوشتم و اومدم اینجا بنویسم که یادم نره:
ای کاش دو هفته قبل از فوت اون عزیزم که نزدیکش بودم به دیدنش می‌رفتم. ای کاش لحظه‌های آخر زندگیش که لعیا لعیا می‌کرد همسرش به من خبر می‌داد.
ای کاش اون روز که خبر فوت دیگر عزیزم رو شنیدم با هواپیما می‌رفتم و برای آخرین بار در آغوش می‌گرفتمش.
ای کاش پولی که به همکاری قرض دادم(به دروغ از من قرض گرفت که موضوع کاری رو انجام بده و به جاش برای دوست دخترش (خودش متاهل بود) خونه گرفت) نداده بودم و جایی که باید هزینه می‌کردم.
ای کاش اون موقع که دروغ‌هاش رو شد مسیر کاریم رو جدا می‌کردم که امروز در جایی متفاوت بودم.
ای کاش او موقع که می‌گفت: "کاش لیاقت محبت‌های شما رو داشته باشم"، بیشتر حواسم رو جمع می‌کردم که این حرف‌ها سوء‌استفاده است.
ای کاش زودتر از این‌ها یاد می‌گرفتم خودم رو دوست داشته باشم.
ای کاش زودتر از این‌ها خودم رو در اولویت زندگیم قرار داده بودم ولی همین که شروع کردم حالم روز به روز بهتر می‌شه.
یک سری از ای کاش‌ها در حد همون ای کاش می‌مونند ولی اون کارهایی که قبلا بلد نبودم و الان یاد گرفتم انجامشون بدم برام با ارزشه.
از ای کاش‌های از دست دادن‌هام یاد گرفتم که وقت بیشتری برای عزیزانی که الان دارمشون اختصاص بدم.
