تا اینجای زندگی که رسیدم این همیشه خودم بودم که به خودم امید واری دادم،این خودم بودم که گفتم دختر الان وقت جازدن نیست باید ادامه بدی .................................................................نویسنده خوبی نیستم که حرفای ادبی بنویسم میخوام اینجا برای اولین بار تو عمرم حرفای دلم رو بنویسم ، شاید یکم دلم آروم بگیره....
از وقتی که مدرسه رفتم همیشه سرم گرم درس ومدرسه بوده، نه که اجباری باشه ها خودم عاشق درس خوندن بودم و هستم ،در کل آدم آرومی هستم از وقتی که دنیا اومدم اینطوری بودم این و مامانم میگه، آروم بودنم دست خودم نیست ذاتیه، اینقدری که اگه دو دقیقه تو خیابون منتظر اتوبوس باشم و کسی کنارم باشه بهم میگه واییی چقدر شما آرومی، بگذریم،نمیدونم چرا هرچقدر سعی میکنم نمیشه برای رسیدن به اون هدف هایی که دارم تا همین جا هم که هنوز چیزی نیستم خیلی سختی کشیدم به خاطر بعضی چیزا همیشه از خودم مایه گذاشتم منی که عاشق درس بودم از درسم مایه گذاشتم تا حدی که از دانشگاه اخراج شدم ، البته دوباره ادامه دادم و الان دانشجوی ارشدم
ولی حالم خوب نیست داغونم، نمیدونم دیگه باید چه کار کنم ، اصولا اگه هفته هفت روزه من تو هفته ده بار انگیزه هامو از دست میدم و دوباره این خودم هستم که باید به خودم انرژی بدم تا دوباره سرپا شم
میگن همیشه سکوت خوب نیست، میگن سکوت پر حرفه واقعا راست میگن منم همیشه تو سکوت مطلقم ، کاشکی یکم حالم خوب شه......
