شاید میزان تغییر رفتار و عادت زندگی بشر توی این صد سال، به اندازه تغییراتی باشه که بشر توی ده قرن پیش از اون داشته.این تغییرات توی زندگی روزمره گاهی حس نمیشه، ولی توی شرایط خاصی مثل شرایط فعلی که احتمالا برای اولین بار در تاریخ، کم و بیش کل دنیا درگیر یه موضوع مشترک شدند، کاملا حس میشه.
مثلا از آخرین چیزهایی که وارد دنیامون شده، هوش مصنوعی هستش.ما همه ازش یه چیزهایی شنیدیم و احتمالا به لطف قدرت رسانههایی مثل سینما، اون گوشه ذهنمون اینجوری فکر میکنیم راجع بهش که شاید صد سال بعد قدرت هوش مصنوعی زیاد میشه و یه انقلاب به دست رباتهای هوشمند اتفاق میافته و بوم، تموم میشیم، ولی خب واقعیت اینه که همین الان هم هوش مصنوعی به اون قدرتی رسیده که بشه زندگی بشر رو بهش وابسته دونست.

استفاده از چیزی مثل هوش مصنوعی برای پیدا کردن روش درمان یه بیماری، کشف واکسن و رسیدگی به بیماری چیزی نیست که اکثریت مردم، پنجاه سال پیش حتی بتونن بهش فکر کنن، ولی ما الان به اون نقطه رسیدیم.همون وقتی که خبر اومد یه شرکت کانادایی فعال در زمینه هوش مصنوعی، قبل از اینکه حتی WHOچیزی رو راجع به ویروس کرونا منتشر کنه، راجع به شیوعش هشدار داده بود، اولین جرقههای انقلاب رفتاری زندگی انسانها رو میشد حس کرد.
هوش مصنوعی به کمک علم داده که چند سالی هست به شدت ترند شده، به جایی رسیده که شرکت علیبابا اعلام میکنه برای تشخیص بیماری کرونا، یک سیستم مبتنی بر هوش مصنوعی توسعه داده که با دقت خیلی بالا و به فاصله چند ثانیه، تشخیص میده که این فرد، مبتلا هست یا نه.
این که گوگل به وسیله همین تکنولوژیها، مشغول شناخت ترکیب این ویروس و کمک به فرآیند پیدا کردن داروی موثر هست و همزمان، سوپرکامپیوترهای سراسر دنیا مشغول کار روی پیدا کردن واکسن برای این ویروس هستند، یعنی حداقل تا الان، مهمترین ابزار بشر برای پیدا کردن راه حل این بحران، استفاده از همین تکنولوژیهاست، و سوالی که احتمالا برای خیلیها پیش میاد اینه که مردم قبل از این چیکار میکردن؟چجوری بدون استفاده از رباتها برای انتقال مواد و تجهیزات پزشکی میتونن ایمنی رو در لول بالا حفظ کنن؟چجوری با طاعون جنگیدن؟اون موقع مگه یه کشوری میتونست از چنان ابزار نظارتی قویای استفاده کنه که روی بدونه تکتک مردمش کجاها رفتن، با کیا دیدار داشتن، رفتار پرخطرشون چقدر بوده و مثلا دمای بدنشون اخیرا چه جوری بوده و تب داشته یا نه؟نه، امکان نداشت، ولی الان چین به لطف هوش مصنوعی و بیگ دیتا و البته دوربینهای به شدت زیاد در سطح کشور، در همین حد از مردمش دیتا داره و یه شبیهسازی از رفتار یه نفر توی این چند روز میتونه ارائه بده.
استفاده از همچین تکنولوژیای برای این حد از نظارت، برای من شخصا همیشه مذموم بوده، و خب مشخصا این سیستم توی چین موجب شده که به یه کشور دیکتاتوری خاموش چند میلیاردی تبدیل شده که صدایی از مردمش در نمیاد، ولی خب این حقیقت که همین سیستم نظارتی قوی، الان داره به حکومت برای کنترل بیماری و حفظ سلامت مردم کمک میکنه رو نمیشه کتمان کرد).و خب من هم یکم دچار بحران اخلاقی شدم، که آیا وجود همچین سیستمی که به مردم، کمک "هم" میکنه، توجیهپذیر هست یا نه؟
و خلاصه که آره، وابستگیمون به تکنولوژی توی شبکههای اجتماعی خلاصه نمیشه هر چند که اون هم واقعا پدیده بزرگ و عجیبی هستش، وابستگی اصلیمون توی این نیازهای حیاتی بشر هست که الان کاملا گره خورده به تکنولوژی.
نوشته شده توسط : حامد میرزایی
منبع: