
صدایی هست که دارد میان چرخیدن ماشین لباسشویی و تیکتاک ساعت، از یک عشق قدیمی میخواند و سکوت ساعتهای آخر شب این خانه را میشکند...
برای خودم چای ریختهام و در تنهایی چای میخورم.
این تنهاییِ خواسته و ناخواستهای که امشب تجربه میکنم، باعث شد یک لحظه احساس کنم: «خب! یک سال دیگر هم گذشت و من بهاندازه یک سال دیگر به مرگ نزدیکتر شدم.»
و این نزدیکترشدن سبب میشود آنقدر به خودم نزدیک بایستم که روبهروی خودم، خودم را ببینم؛ دست بکشم روی گونههایم، خودم را نوازش کنم و خودم را در آغوش بگیرم...
میدانم بارها و بارها در مقابل خودم قرار گرفتهام. نه آنطور که فکر کنی آرام و منطقی؛ که سخت و طاقتفرسا و نفسنفسزنان با خودم جنگیدهام.
خودم را ترساندهام، خودم را دوست نداشتهام و بیشتر از همه، از خودی ترسیدهام که برایم دوستداشتنی نبوده است.
همیشه از ترس، در خودم پناه میگرفتم. از ترس، در خودم مچاله میشدم، در خودم فرو میرفتم و همانجا میماندم و دنیا را از همانجا میدیدم؛ همیشه از پشت دیواری بلند که سر و تهش معلوم نبود...
همیشه کنار هزاران هزار آدم دیگر، هزاران هزار قصه دیگر را هم زندگی کردهام و سعی کردهام آدمها را درک کنم.
در قصههای خودم غلت میزنم، در تنهایی خودم دستوپا میزنم، شبها و روزها و سالها را میگذرانم، از مرزهای خودم عبور میکنم، فریاد میزنم، ساکت میشوم، آزار میبینم، درد میکشم و کنار تمام دردها میخندم و میرقصم.
و هر سال حوالی همین وقتها مینشینم و خودم را مرور میکنم.
مرورکردن کمکم میکند خودم را به خاطر بیاورم؛ به خاطر بیاورم که هیچکدام از اینها واقعاً قصه من نیست...
قصه من جایی میان اینهاست؛ میان همین چرخیدن لباسها در ماشین لباسشویی، لابهلای نتهای همین موسیقی، میان دستهای کسی روی کلاویهها، میان کلمات در دهان شاعر محبوبم، میان همین روزهایی که به سختی و آسانی میگذرند، میان تصویرهایی که چشمهایم میبینند.
میان همین دنیای پر از شگفتی، پر از بدی، پر از خوبیهای کم و زودگذر، پر از لبخندهایی که هنوز روی لب ننشسته، به اشک تبدیل میشوند...
و قصههایی که در امشب و فردا و کلمات خلاصه نمیشوند، نمیگنجند، تمام نمیشوند...
اوضاع دنیا خوب نیست. هر روز خبر تازهای است از جنگ، فقر، نابودی و ناامیدی.
اما دیروز باران بارید.
غروب دیروز نارنجی بود و شاعرانه، و هوای خنک پاییز، مخملی بود و زیبا.
امشب دوباره خودم و قصهغصههایم را مرور میکنم و میدانم تا زمانی که از خودم شکست نخوردهام، ادامه خواهم داد.
امشب شب تولد من است.
و من به سادگی هرچه تمامتر، میان صدای ماشین لباسشویی و تیکتاک ساعت، چای مینوشم و به قصه جدیدی فکر میکنم؛ قصهای هنوز نوشتهنشده، اما آشنا، که باید بنویسمش و زندگیاش کنم.
پینوشت:
شب تولد، مثل لبهای عشق، در تقویم من قرمز است.
برای بوسیدنش باید همهچیز را تعطیل کرد.