شما به عشق در نگاه اول اعتقاد دارید؟
من دارم. یا اگر هم نداشتم، از روزی که او را دیدم و عاشقش شدم، به آن اعتقاد پیدا کردم.
دقیقاً دو سال پیش بود؛ غروب یکی از اولین روزهای آبان.
زانوهایم بعد از ورزش سنگینی که کرده بودم به‌شدت درد می‌کردند و برای فیزیوتراپی به میدان هروی رفته بودم. بعد از تمام‌شدن کارم تصمیم گرفتم کمی قدم بزنم و به سمت میدان بروم.
هوا به‌قدری خوب بود که نمی‌شد حالت خوب نباشد؛ خنک، ابری و بارانی، درست همان هوایی که عاشقش هستم. خلاصه اینکه ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست‌به‌دست هم داده بودند تا حال من خوب باشد و انرژی‌ام بالا برود.
در حال قدم‌زدن، با کنجکاوی هر زنی که عاشق پرسه‌زدن میان مغازه‌هاست، به ویترین‌ها نگاه می‌کردم و قیمت اجناس را می‌پرسیدم. تا اینکه به یک بوتیک لباس زنانه رسیدم.
ویترین کوچکی داشت، اما با دو لباس مجلسی بسیار پرزرق‌وبرق تزئین شده بود؛ از همان لباس‌های بلند، سنگین و پر از سنگ و پولک که مادرشوهرها و خواهرشوهرها معمولاً در مراسم عروسی می‌پوشند.
صاحب مغازه، که جلوی در ایستاده بود و سیگار می‌کشید، گفت:
«مدل‌های بیشتری هم داریم. بیاین داخل ببینید.»
گفتم: «من اهل پوشیدن این مدل لباس‌ها نیستم. مدل‌های مینیمال رو بیشتر می‌پسندم.»
گفت: «بیاین داخل، هر مدلی که بخواین داریم.»
وارد مغازه، یا بهتر بگویم فروشگاه، شدم. برخلاف ویترین کوچکش، فروشگاه فضای طولانی و بزرگی داشت، پر از کمد و لباس.
خانم فروشنده که پشت میزی نشسته بود، به استقبالم آمد و پرسید چه سبکی دوست دارم.
گفتم: «ساده و شیک. البته امروز به قصد خرید نیومدم.»
مرا به سمت کمدی در انتهای فروشگاه برد و چند دست لباس نشانم داد؛ لباس‌هایی ساده که با تور، دانتل و سنگ تزئین شده بودند. چیز خاص و چشمگیری میانشان نبود.
گفتم: «ممنون، ولی سلیقه من نیست.»
زن نگاه عمیقی به من انداخت؛ انگار در یک جلسه روان‌کاوی نشسته باشم و او بخواهد زوایای ذهن و روحم را زیر میکروسکوپ بگذارد. چند لحظه نگاهم کرد، نفس عمیقی کشید و گفت:
«می‌دونم چی دوست دارین. لطفاً با من بیاین.»
به سمت تنها کمد غیرشیشه‌ای فروشگاه رفت. کلیدی از جیبش بیرون آورد، در کمد را باز کرد و لباسی را که داخل کاور بود بیرون کشید.
زیپ کاور را باز کرد و لباس را مقابل چشمانم گرفت.
نفسم بند آمد.
زیباترین لباسی بود که در تمام عمرم دیده بودم.
لباسی از مخمل شرابیِ ارغوانی، با یقه هفت عمیقی که در جلو تا میان سینه پایین می‌آمد و پشتی باز که تا کمر امتداد داشت. پارچه در قسمت کمر باریک می‌شد و بعد با چین‌هایی بلند و باشکوه تا نزدیک زمین فرو می‌ریخت.
اما آنچه بیش از همه مرا مسحور کرده بود، رنگش بود.
شرابیِ عمیقی که در تاریکی به ارغوانی می‌زد و زیر نور، سرخی یاقوتی از دلش بیرون می‌آمد. انگار لباس یک رنگ نداشت؛ با هر حرکت، رنگ تازه‌ای از خودش نشان می‌داد.
پارچه با ظرافت عجیبی برش خورده بود. چین‌های مخمل از مرکز کمر به شکل پرتوهایی منظم به اطراف باز می‌شدند و در دامن بلند و پرچین ادامه پیدا می‌کردند.
دامن لباس مرا به یاد پرده‌های مخملی و سنگین یک کاخ قدیمی می‌انداخت؛ همان پرده‌های باشکوهی که از سقف‌های بلند تالارهای اشرافی آویزان‌اند و پارچه‌شان در چین‌هایی عمیق و منظم روی هم می‌نشیند. انگار خیاط، پرده یکی از تالارهای قصر ورسای را برداشته، دور کمر زنی پیچیده و از آن لباسی ساخته بود که هم وقار یک ملکه را داشت و هم اغواگری یک معشوقه را.
روی مخمل، دانه‌های بسیار ریز و درخشانی دوخته شده بود که در مرکز کمر تراکم بیشتری داشتند و از آنجا مثل پرتوهای نور روی پارچه پراکنده می‌شدند. زیر نور، این دانه‌ها چنان ظریف می‌درخشیدند که انگار کسی آسمانی پرستاره را روی مخمل شرابی دوخته باشد.
لباس در عین وقار، جسور بود. نه از آن زرق‌وبرق‌های شلوغ و پرادعای لباس‌های مجلسی ویترین، بلکه شکوهی حساب‌شده داشت؛ انگار برای زنی دوخته شده بود که لازم نبود برای جلب توجه کسی تلاش کند.
مبهوت مانده بودم.
حتی می‌ترسیدم به پارچه‌اش دست بزنم. نکند واقعی نباشد؟ نکند خانم فروشنده وردی خوانده و آن را از دنیایی دیگر ظاهر کرده باشد و اگر لمسش کنم، ناگهان ناپدید شود؟
خانم فروشنده با نگاهی که آشکارا می‌گفت «دیدی روت کم شد؟» پرسید:
«می‌خواین پرو کنین؟ مطمئنم خیلی بهتون میاد.»
سرم را به علامت نه تکان دادم.
«میشه اول قیمتش رو بگین؟»
«حالا بپوشین، بهتون تخفیف می‌دیم.»
نمی‌توانستم بپوشمش.
می‌دانستم اگر لباس را بپوشم، محال است نخرمش؛ حتی اگر مجبور شوم تا آخر ماه با موجودی ناچیز حسابم سر کنم.
دوباره قیمت را پرسیدم.
این بار فروشنده گفت:
«این کار مخمل فرانسه‌ست. قیمتش بیست‌وپنج میلیون تومنه.»
سرم سوت کشید.
بیست‌وپنج میلیون تومان!
تمام موجودی حسابم سی‌وپنج میلیون تومان بود. حتی اگر از پس‌اندازم هم کمک می‌گرفتم، باز خریدن چنین لباسی یک ولخرجی کاملاً غیرمنطقی بود.
تازه کجا قرار بود بپوشمش؟
چنین لباسی را باید در ضیافتی باشکوه یا عروسی مجللی می‌پوشیدم و من نه در حال حاضر و نه در آینده نزدیک به چنین مراسمی دعوت نبودم.
این لباس، لباس فرش قرمز بود.
با خودم گفتم اگر هنرپیشه خفن یک فیلم هالیوودی بودم، می‌توانستم برای افتتاحیه فیلمم این دلبر مخملی را بپوشم و روی فرش قرمز قدم بزنم.
اما من هنرپیشه هالیوودی نبودم و هیچ فرش قرمزی هم انتظارم را نمی‌کشید.
می‌دانستم باید با لباس وداع کنم.
دلم می‌خواست با تمام وجود لمسش کنم، بپوشمش و در آینه خودم را تماشا کنم. عاشقش شده بودم؛ طوری که ناگهان تمام لباس‌های دیگر دنیا در نظرم بی‌ارزش و زشت شده بودند.
اما این معشوق زیبا در حد و اندازه زندگی من نبود.
نمی‌توانست با من در جایی بدرخشد که لیاقتش را داشت. آن‌قدر دوستش داشتم که دلم نمی‌آمد زیبایی و وقار این مخمل جادویی را حرام مهمانی‌های الکی یا عروسی‌های خسته‌کننده‌ای کنم که معمولاً به اجبار می‌روم، دیر می‌رسم و زود برمی‌گردم.
برای آخرین بار نگاهش کردم و با صدایی که به‌زحمت از گلویم بیرون می‌آمد گفتم:
«خیلی ممنون. باشه، دفعه بعد که بیام پرو می‌کنم و ان‌شاءالله می‌خرمش.»
چشم‌هایم را بستم، عقب‌عقب رفتم و با عجله از فروشگاه زدم بیرون.
می‌خواستم فرار کنم؛ از جادوی آن مخمل ارغوانی.
اما تصویر لباس مثل یک مخدر قوی تمام ذهنم را از کار انداخته بود. نمی‌توانستم حتی لحظه‌ای از فکرکردن به آن دست بردارم.
با سرعت عجیبی شروع به راه‌رفتن کردم. به میدان هروی رسیدم، اما قادر نبودم تاکسی بگیرم و به خانه برگردم.
مثل معتادی شده بودم که تا مغز استخوان به مواد نیاز دارد و نمی‌داند چطور باید درد دوری و فقدان معشوقش را تحمل کند.
با خودم گفتم اگر همین حالا یک کلینیک ترک اعتیاد پیدا کنم، می‌روم آنجا و بستری می‌شوم.
متأسفانه در اطراف میدان ((هروی)) کلینیک ترک اعتیادی پیدا نمی‌شد.
من بودم و میدان شلوغ ((هروی)) و دست‌فروش‌ها و تاکسی‌هایی که دنبال مسافر می‌گشتند.
ایستاده بودم و دلم نمی‌آمد سوار تاکسی شوم.
وسوسه خرید لباس مثل بختک روی من افتاده بود و رهایم نمی‌کرد.
انگار زن اغواگر درونم داشت زن منطقی و خانم مدیر درونم را خفه می‌کرد.
خانم مدیر مدام حساب‌وکتاب می‌کرد، از هزینه‌های زندگی می‌گفت، از پس‌انداز، از آینده و از اینکه خریدن یک لباس بیست‌وپنج‌میلیونی بدون داشتن حتی یک مهمانی مناسب، حماقت محض است.
اما زن اغواگر به هیچ‌کدام از این حرف‌ها گوش نمی‌داد.
او فقط مخمل شرابی می‌خواست.
هرچه بیشتر سعی می‌کردم خانم مدیر کنترل اوضاع را به دست بگیرد و مرا وادار کند تاکسی بگیرم و به خانه برگردم، زن اغواگر قوی‌تر می‌شد.
می‌دانستم بالاخره برنده خواهد شد.
و شد.
برگشتم.
دوباره وارد فروشگاه شدم و از خانم فروشنده خواستم اگر کفش پاشنه‌بلند دارد، بیاورد تا لباس را پرو کنم.
نمی‌دانم فروشنده از بازگشتم تعجب کرد یا از همان لحظه اول می‌دانست که برمی‌گردم. شاید هم تجربه سال‌ها فروشندگی به او آموخته بود که بعضی زن‌ها وقتی می‌گویند «فقط دارم نگاه می‌کنم»، درواقع دارند با سرنوشتشان مذاکره می‌کنند.
لباس را پوشیدم.
انگار معشوقم را در آغوش گرفته بودم و می‌بوسیدمش.
تمام وجودم غرق لذت شده بود. احساس می‌کردم سروتونین و اکسی‌توسین در بدنم جشن گرفته‌اند و چیزی نمانده از شدت خوشبختی به نهایت لذت برسم.
در آن لحظه بیست‌وپنج میلیون تومان که هیچ، اگر صد میلیون هم بود، حاضر بودم بپردازم تا آن حس ادامه پیدا کند.
خانم مدیر درونم دیگر هیچ حرفی نمی‌زد.
احتمالاً استعفا داده بود.
پول لباس را دادم و با حساب بانکی به‌شدت آسیب‌دیده و قلبی سرشار از خوشبختی به خانه برگشتم.
لباس را با همان کاور و جعبه زیبایش بالای کمد گذاشتم تا روزی که به ضیافتی باشکوه دعوت شوم. قرار بود مثل دو دلداده با هم برویم، برقصیم، دلبری کنیم و بدرخشیم.
حالا دو سال از آن غروب آبان گذشته است. لباس هنوز در جعبه‌اش خوابیده و من هنوز به هیچ ضیافتی که لیاقت آن مخمل ارغوانی را داشته باشد دعوت نشده‌ام.
گاهی در کمد را باز می‌کنم و به جعبه‌اش نگاه می‌کنم. حساب بانکی‌ام مدت‌هاست از آن ضربه جان سالم به در برده، اما من هنوز عاشقم.
عجیب است؛ بیست‌وپنج میلیون تومان دادم تا صاحب لباسی شوم که جرئت ندارم در یک مهمانی معمولی بپوشمش.
انگار بعضی عشق‌ها را فقط برای این به خانه می‌آوریم که مطمئن باشیم جایی منتظرمان هستند.
