بدنش کاملا یخ کرده بود.نمیتونست از سر جاش تکون بخوره
_من از اول زندگیمون بهت گفتم اون دختر یه دردسره
_ولی الان دخترمون هست و نمیتونی هیچ کاری درموردش کنی
_من خیلی بدون اون راحت ترم تا همین امروز هم که بزرگش کردم بس بوده پس یا بهش یاد بده نه حرفی بزنه یا چیزی بخواد یا مسولیتش با خودته کاترین!!
صدای پدرش قطع شد...حس کرد یکی داره میاد طرف اتاقش.
زود برگشت روی تختش.در اتاق باز شد
_داشتی چیکار میکردی سامانتا
_هیچی پدر...من...داشتم درس می‌خوندم
_واقعا؟؟من که هیچ کتاب یا خودکاری نمی‌بینم...دیگه نمیبنم پشت در وایسادی داری به حرف های ما گوش میدی
_چشم پدر
وقتی باباش از اتاق رفت سامانتا به
کبودی های دستش نگاه کرد.چهارتا بودن...و اگر نمی‌خواست بکنتش پنج تا باید به حرف های باباش گوش میداد.ازش متنفر بود...خیلی متنفر از مادرش هم همینطور.چشم هاشو بست و قبل از خواب با خودش زمزمه کرد:«حاظرم هر کاری کنم تا از این زندگی خلاص بشم.»ولی هیچ وقت فکر نمی‌کرد که یه کسی از پشت پنجره توی جنگل صداش رو شنیده باشه.
فردا صبح
فردا صبح توی مدرسه زنگ ورزش بود.اون نمیتونستم مثل همه دختر ها لباس های آستین کوتاه بپوشه همش هم بخواطرهاین بود که کبودی ها و زخم های روی دستش را نشون نده.
همینجوری که در پشت سر بچه ها میدوید از لای سیم های حفاظ مدرسه که به جنگل راه داشت یه چیزی دید...یا بهتره بگیم یه کسی رو دید
مطمعن نبود چی دیده یه مرد خیلی قد بلند شاید ۷ متر بدون صورت با کت شلوار و دست های دربارش که تو هم قفل شده بود.چشم هاشو معلوم نبود ولی انگار داشت زل میزد به...سامانتا
سامانتا بهش نگاه کرد بعد سرش رو تکون داد و اون آدم دیگه اونجا نبود با خودش گفت حتما خیالاتی شدی دختر مهم نیست.
وقتی رفت خونه هیچکی خونه نبود.رفت تو اتاقش و دراز کشید رو تخت.همش داشت به اون چیزی که دیده بود فکر میکرد.یهو ناخداگاه یه برگه برداشت و یه نقاشی کشید...یه دایره یا یه ضرب در؟؟
یعنی چی؟؟اصلا این چه معنی میده؟؟اصلا چرا یهو بی اختیار اینو کشید؟؟ همون موقع حس کرد یه چیز تیز توی یکی از چشماش فرو رفت...
وقتی چشماشو باز کرد توی یه اتاق کاملا سفید یه دکتر از در اومد بیرون
_خب بیدار شدی دختر جون...وقتشه امپولت رو بزنیم
_چی؟؟من کجام
_انگار هیچی یادت نمیاد تو معلوم نیست با خودت چیکار کردی مامانت روی زمین با چشم سیاه و یه چاقو تو دستت روی زمین اتاقت پیدات کرد و اوردت اینجا
_چی نه من هیچوقت اون کار رو نکردم یکی دیگه بود بزار برم!!!!
_اروم باش فقط نیازه که این آمپول رو بهت بزنیم
_نه...دیگه نمیزارم کسی ازم سو استفاده کنه
دستش رو محکم کشید و یکی از طناب ها پاره شدن
_حراست اینجا یه مشکلی داریم
طناب اون یکی دستش رو هم باز کرد رفت سمت دکتر
_نه آقای دکتر هیچ مشکلی نداریم
آمپول رو توی پوست دکتر فرو کرد و انداختنش روی تخت بیمارستان و دکمه ای که تخت رو بسته میکرد زد...قرچ صدای خورد شدن استخون هاش توی کل فضا پیچید
سامانتا بی اختیار خندید کفش های جلو در رو پوشید و به سمت خونشون دوید
کیلیدی که همیشه تو شلوارش بود رو در آورد و در رو باز کرد
_مامانی...من اومدم خونه
مادرش اومد پایین
_سامانتا؟؟تو اینجا چیکار میکنی
_هیچی مامان فقط خواستم بهت یکی از استعداد جدیدم رو نشون بدم
چاقو رو از تو جیبش در آورد و...
صدای جیغ مادرش تا آسمون می‌رفت
_کاترین یکم آروم تر باش دارم فیلم نگاه میکنم
سامانتا به طرف اتاقی که ازش صدا می اومد رفت
_کاترین میشه یه لیوان آب....چی؟؟سامانتا ولی...تو الان باید تو اون بیمارستان مسخره باشی
_اره بابا میدونم به لطف تو البته فقط می‌خوام لطفت رو جبران کنم
_چیکار میکنی...بزار برم دختره خنگ
_وقتی که منو بدون هیچ دلیلی می‌زدی و میگفتم بزار برم تو چی میگفتی؟؟ها؟؟چی میگفتی !!!!!
_میگفتم نه!!!
_دقیقا...و الان هم نوبت منه که بگم نه
_نه تو الان تو بیمارستان هستی این همش حتما توی خوابم هست
_خب اگر اینا تو خوابت هست نمیتونی اینو حس کنی...
صدای فریاد و جیغ پدرش همه جا بود تا وقتی که همه صدا ها قطع
سامانتا به خون های روی دستش نگاه کرد.رفت طرف اتاقش و به خودش نگاه کرد.چشم بندش رو درآورد چشمش کاملا سیاه شده بود و یکم هم سفید نخ سوزن رو از توی کمدش برداشت و دو ور لبش رو دوخت
همون موقع دوباره اون مرد دراز پشت پنجره اتاقش بود و داشت تو گوشش زمزمه میکرد با من بیا
سامانتا به طرف جنگل رفت
الان وقتش بود یه زندگی جدید رو شروع کنه...
(سلام بچه ها خب امیدوارم از داستان کیریپی پاستا یا اگر نمی‌دونید کیریپی پاستا چیه همون داستان های ترسناک من خوشتون اومده باشه نظرتون رو بهم بگید تایه داستان دیگه خداحافظ همگی ??
