دختر همبازی دوران کودکیام را دیدم. جاافتاده و پخته مینمود. اولین بار پانزده سالگی برای هردویمان خواستگار آمد. من در هپروت شعر و داستان بودم. از شنیدن نام خواستگار از ته دل خندیدم. او ازدواج کرد. حالا، دختر بزرگش تازه دیپلم گرفته و میخواهد پزشکی بخواند ولی خانواده همبازی وسعشان به فرستادن دختر به دانشگاه نمیرسد. میگفت 《دختر دانشگاه بره هم آخرش باید شوهر کنه، چه فایده درس بخونه.》
من داشتم به دختر نگاه میکردم. چقدر زیبا بود. باورم نمی شد. وقتی قنداقپیچ ناشیانه بغل گرفته بودمش و نزدیک بود بیاندازمش. با مادرش بلند خندیدیم. هر دو دختران نوجوانی بودیم که یکی در هجده سالگی مادر شده بود. مادری که زمزمه های خوشبخت شدن با ازدواج را در گوش دخترش آغاز کرده.
دیشب خواب دختر را دیدم. با پستانهای تازه سرزده در پیرهن عروسی. در خواب هر چه میکردم نمیتوانستم بیدار شوم. گویی که در چاه عمیقی تنها بودم. میخواستم کسی دستم را بکشد بیرون بیاورد. با حال بدی بیدار شدم.