
از چرایی رو آوردنم به نقاشی و نوشتن گفتهام. اما همیشه از کنار پرسشهایی که گاه گدار درباره چیستی و چگونگی نقاشیهایم میشود، گذر کردهام. نمیدانم، شاید از نظرم گفتنیای در مورد این آزادکِشیهایی که مهارت خاصی نمیطلبد، وجود نداشته است.
امشب بعد از گفتگو با یک دوست، تصمیم گرفتم یادداشتی در موردش بنویسم.
اگر بتوان اسم این آزادکشیها را گذاشت نقاشی، برای من آفرینش و کارکردش مثل شعر است و شاید هم نوعی شعرند. در فرآیند خلقش، کشف وجود دارد و درست مثل شعر کمکم میکند به بیان نادیدنی و ناگفتنی. میدانم چیزی هست. چیزی نه آنقدر ملموس که بتوانم بشناسمش نه آنقدر نزدیک و دستیافتنی که بتوانم شرحش بدهم. و میبینم که هروقت با نقاشی به آن نزدیک میشوم آرام میگیرم.
🔅 سبک این نقاشیها چیست؟ عنوانی دارند؟
نمیدانم. در این هفت هشت سال مسیری داشته برای خودش. نقاشیهای الان به آن اولیها گاهی هیچ شباهتی ندارند.
اگر اوایل میتوانستم به سبب قرینگی و تکرار آنها را در دستهی ماندالا جا بدهم – گرچه برخی هیچ شباهتی به ماندالاهای مرسوم ندارند- ولی این چهار،پنج سال اخیر اصلن نمیتوانم بگویم که چی به چیست . فقط میدانم حالا آزادترند، کودکانهترند.
🔅 آیا از جایی دیدهام و یاد گرفتهام؟
اینجوری نبوده برای من .
🔅چه شد سراغش رفتم؟
نیازش داشتم. بخشی از من این رهایی و سرکشی، این بیرون زدن و سرباز زدن را طلب میکرد.
من آزادی میخواستم. فضایی به دور از باید و نبایدها و تایید دیگران، که راه بدهد به خلاقیت. من به خلاقیت نیاز داشتم.
🔅آیا اگر نقاشی چیرهدست بودم، با توانایی کشیدن انواع و اقسام موجودات، باز هم سراغ این نوع نقاشی میرفتم؟
نمیدانم. شاید نه. و شاید هم آره ولی نتیجه جور دیگری از آب در میآمد. من فکر میکنم که همه با هر اندازه مهارتی که داشته باشند میتوانند از مواهب نقاشی آزادانه و کودکانه بهرهمند شوند و لذت ببرند.
🔅آیا کلاسی هم شرکت کردم؟
آن اوایل دوستی پیشنهاد داد به علت شباهتشان به تذهیب، سراغ کلاس تذهیب بروم ـ گفتم که آن اولیها با این دومیها شباهت ندارند- رفتم ولی دوام نیاوردم. یک بار هم کلاس طراحی مقدماتی آنلاین شرکت کردم. ولی ادامه ندادم. فهمیدم من نمیتوانم و نمیخواهم در این فضا چهارچوب و قاعده تحمل کنم.
🔅چطور شکل میگیرند؟
برای من نقاشی از خط میآغازد. خط بزرگ یا کوچک. خمیده یا راست. باز یا بسته. و بعد هی نگاهش میکنم و پیش میروم. به آن هر چیزی که در لحظه میخواهم و به نظرم قشنگش میکند، میافزایم. هی نگاهش میکنم ببینم چی کم دارد؟ در انتخاب رنگ خودم را آزاد میگذارم. پالتی میچینم از رنگهایی که دلم میکشد. رنگ میزنم و بعد میبینم کمکم دارد خودش را مینماید. در لحظهی آغاز هیچ نمیدانم که چه از آب در میآید. هربار با پدید آمدنش شگفتزده میشوم. این روند خلق را بسیار دوست دارم.
این مدل به کار من میآید. با یک چکه وقتی که برایم میماند بعد از رسیدگی به نقشها و مسوولیتهای مختلف، و با وجود قطار موضوعاتی که در موردشان کنجکاوی و میل به یادگیری دارم، فعلن از خیر این که نقاشی چیست و چه سبکهایی دارد و هر دوره چگونه بوده است و ...گذشتهام. بدون این سوال و جوابها هم خیرش به من میرسد و بهم سوخت میرساند.
🔅آیا یاددادنی و یادگرفتنی است؟ به نظرم بیش و پیش از اینها، حاصل کنجکاوی و شوق است. خواستنی است. اینکه از تجربهی خطوط و رنگهای مختلف کنار هم نهراسی. و اینکه آیا خروجی کار دوستداشتنی است و آیا به مزاق دیگران خوش میآید یا نه را رها کنی. و به باید نبایدها بگویی ورود ممنوع. اینجا حق پا گذاشتن ندارید وخوشتان بیاید یا نه، به هیچ وری از من نیست. این را با خودتان بگویید و بزنید قدش. و کمکم دستتان میآید که با چه دوست دارید کار کنید؟ مداد رنگی یا گواش یا ماژیک؟ روی بوم یا مقوا یا کاغذ؟ یا اصلن به صورت کلاژ و با تکههای پارچه و روزنامه و مواد مختلف. همهاش کمکم دستتان میآید.
بهش کنجکاو و علاقمند باشید تا صدایش را بشنوید. تا میل به تغییرش را پذیرا باشید.
دست بهکار شوید. بیازماییدش. و کیف کنید.