از جمله اصول مهمی که در مطالعات تاریخی بر آن تأکید میشود، نگاه چندبعدی به رویدادها و تغییر و تحولات تاریخیست.
سرنگونی ساسانیان یکی از رویدادهای مهم تاریخ ایران است که در شرح آن اختلاف نظر و دیدگاههای متفاوتی به چشم میخورد. برای نمونه، پروانه پورشریعتی در کتاب «زوال و فروپاشی ساسانیان» به طرح و توضیح دیدگاه خود در این باره پرداخته است.
فرضیهی او بر این پایه استوار است که ساسانیان از همان ابتدا، با حضور خاندانهای قدرتمند پارتی، اتحادیهای تشکیل دادند و از این راه توانستند بیش از چهار قرن در قدرت حضور داشته باشند.
روی دیگر سخن پورشریعتی این است که ضعیف شدن حلقههای اتحاد ساسانی،پارتی زمینهی زوال و نهایتاً سرنگونی حکومت ساسانی را فراهم آورد.
نویسنده به جنگهای خسروپرویز با بیزانس و نیز حملهی اعراب اشاره کرده که در هر دو مورد، گسست میان ساسانیان و خاندانهای پارتی که چهرههای بارزی در سطح حکومت و نیروهای نظامی و حضوری گسترده در ایالتهای شمال و شرق کشور داشتند، موجب شکست ساسانیان شد.
تأمل در دیدگاه پورشریعتی در کنار توجه به دیگر زمینهها و عوامل ضعف و سرنگونی ساسانیان، میتواند تصویری تازهتر و تحلیلی عمیقتر از سرنگونی ساسانیان عرضه کند.