در پایان سومین جنگ ایران و روم، پیمان صلحی بسته شد و در نتیجهی آن حدود پنجاه سال میان دو قدرت، آشتی برقرار بود.
با این حال دولت روم که وعده داده بود تخت طلای اشکانیان را که پیش از این در حمله به تیسفون پایتخت ایران به غارت برده بود، بازپس دهد، به قول خود عمل نکرد.
گذشته از این، میان ایران و روم دربارهی ارمنستان قراری جاری بود با این مضمون که حاکم ارمنستان از خاندان اشکانی اما با نظر دولت روم منصوب شود. رومیها به این قرار نیز عمل نکردند و حاکمی غیراشکانی برای ارمنستان برگزیدند.
نهایتاً در سال ۱۶۱ م. پادشاه ایران(بلاش سوم) با لشکرکشی به ارمنستان، حاکمی اشکانی در آنجا بر سر کار آورد و پس از آن به سوریه تاخت و تا فلسطین پیش راند.
در برابرِ حملهی ایرانیان، دولت روم واکنش نشان داد و نیروی نظامی ایران را به آن سوی فرات عقب راند و سلطهی خود را بر ارمنستان تثبیت کرد.
امپراتور روم(کاسیوس) در پی این پیروزیها هوس جهانگشایی کرد و مرزهای ایران را زیر پا گذاشت و پس از اشغال بینالنهرین و تیسفون، قصد ادامهی حمله به سمت داخل ایران را داشت.
در این میان بیماری طاعون در لشکر روم گسترش یافت و تلفات بسیار به آن وارد کرد چنانکه دولت روم ناچار به عقبنشینی شد. هر چند بخشهایی از بینالنهرین را همچنان در تصرف خود نگاه داشت.
چهارمین جنگ ایران و روم در محدودهی زمانی سالهای ۱۶۱ تا ۱۶۵ م. روی داد.
« زمانه به یکسان ندارد درنگ
گهی شهد و نوش است و گاهی شرنگ »
(فردوسی)