خاطرات اسدالله عَلَم وزیر دربار محمدرضاشاه پهلوی را به ویژه پیش از ۱۳۵۰ بخوانید تا متوجه شوید که در موضوع بحرین، پهلوی در برابر سفیر انگلیس چقدر ذلیل بود و نهایتاً هم بحرین را دودستی تقدیم کرد.
آنها که عرضه و شجاعت نگه داشتن بحرین را نداشتند و در این سالها شبانهروز امریکا و اسرائیل را به تحریم و حمله به ایران تشویق میکردند و در فاجعهی مدرسهی میناب زدند و رقصیدند و از عموی عزیزشان ترامپ تشکر کردند و امروز هم بیشرمانه از حملهی امریکا به پلها و آبشیرینکن روستاهای جنوب دفاع میکنند و از رنج مردم ایران لذت میبرند، هیچ حقی برای سخن گفتن از ایران، چه جنوب، چه شمال، چه غرب و چه شرق ندارند.
آنها مدتهاست که دیگر نه وطنی به نام ایران دارند و نه نشانی از انسانیت در وجودشان مانده.
البته از آنجا که ممکن است در این بازی کثیفِ ریاکارانه و عوامفریبانه پای موساد در میان باشد، از باب تجربهی تاریخی بهتر است به یک نکته توجه کنند که موساد اصولاً کارفرمای خوبی نیست.
صهیونیستها حتی به نزدیکترین دوستانشان مثل محمدرضاشاه هم رحم نمیکنند و از پشت خنجر میزنند.
این را مُئیر عزری در خاطراتش گفته است.