تورج دریایی، پژوهشگر تاریخ ایران باستان، به درستی گفته است که برای دفاع از ایران، گاهی باید بیرون از مرزهای ایران جنگید.
این جمله شاید از یک زاویه به واقعیتی آشکار و غیرقابل انکار اشاره و ارتباط دارد: موقعیت ویژهی جغرافیایی ایران
این واقعیت چنان تعیینکننده است که خود را بر هر حکومتی که در ایران بر سر کار بیاید، صرفنظر از هر عقیده و گرایشی که دارد، تحمیل میکند.
از برخی نشانهها چنین پیداست که محمدرضاشاه پهلوی هم این واقعیت را دریافته بود. به همین خاطر دولت پهلوی در زمان او گاهی تصمیماتی میگرفت یا تحرکاتی از خود نشان میداد که گویای تلاش برای ابراز وجود و نمایش قدرت در منطقه بود.
محمدرضاشاه در گفتگو با محمدحسنین هیکل، روزنامهنگار مصری، با اشاره به تقویت ارتش و نیروی هوایی ایران گفته بود:
ما باید نیروی هوایی را آنقدر تقویت کنیم که بتواند هواپیمای دشمن را در فاصلهی دویست تا سیصد کیلومتری مرز نابود کند.
قصد داریم قدرت ما در منطقه به حساب آورده شود.(زونیس، شکست شاهانه، ص ۱۶)
صرفنظر از این که پهلوی در ابراز وجود و اِعمال قدرت منطقهای چقدر موفق بود، نفس توجه به این واقعیت نشان از اهمیت همیشگی آن دارد.
این روزها که بزرگترین قدرتهای دنیا با هدف تسلیم بیقیدوشرط ایران و تسلط بر منطقه، لشکرکشی بیسابقهای را به راه انداختهاند و نام خلیج فارس و تنگهی هرمز در صدر اخبار روز دنیاست، بار دیگر و بیش از همیشه، ضرورت توجه به این واقعیت حیاتی آشکار میشود که بدخواهان و تجزیهطلبان و متجاوزان، بیش و پیش از هر چیز با ایران کار دارند.
مشکل بزرگ آنها ایران است و قدرت ایران