اگر بخواهیم آمار و تصویری از دخالتهای نظامی و امنیتی و سیاسی و اقتصادی و مستقیم و غیرمستقیم امریکا در مناطق گوناگون جهان در دورهی پس از جنگ جهانی دوم عرضه کنیم، احتمالاً ناچار خواهیم شد حجم بیپایانی از اطلاعات و اسناد را مطالعه و تحلیل و منتشر کنیم.
یکی از کتابهایی که در این باره نوشته شده «سرکوب امید» از ویلیام بلوم است. این کتاب در هفتصد صفحه و البته با اختصار بسیار به دهها مورد از حضور و دخالت نظامی و امنیتی امریکا در کشورهای مختلف پرداخته است. در فهرست این کتاب نام ۵۵ کشور آمده است.
یکی از معروفترین دخالتهای نظامی و امنیتی امریکا، ویتنام است. از ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۳
شرح جزئیات جنگ امریکا در ویتنام و آنچه بر سر مردم این کشور آورد از کشتار و شکنجه و تحریم و محاصره و اسارت و نابودی، خود نیازمند دهها کتاب است.
اما آنچه به نظر میرسد مهمتر از اصل جنگ و جنایت و شرارت امریکاست، سیاست فریبکاری و دروغگویی و بازیهای رسانهای این دولت است که پیشینهای دیرین دارد.
آرتور سیلوستر معاون روابط عمومی وزارت دفاع امریکا مسئول تنظیم و نظارت بر انتشار اخبار جنگ ویتنام بود. وی در ۱۹۶۵ به روزنامهنگاران امریکایی گفت که وظیفهی میهنپرستی آنان ایجاب میکند صرفاً اخباری را منتشر سازند که ایالات متحد را خوب جلوه میدهد.
او در ادامه یک جملهی تاریخی بر زبان آورد و به حقیقتی اشاره کرد که اغلب در پس جنجالهای رسانهای رنگ میبازد:
«اگر تصور میکنید که هر مقام امریکایی حقیقت را به شما میگوید، احمق هستید ! شنیدید ! احمق !»