چند دهه پیش، آن زمان که هنوز اینترنت و فضای مجازی و رسانههای نو مانند امروز شکل نگرفته و بر اندیشه و گفتار و کردار انسان چیره نشده بود، یک نویسندهی امریکایی، نامش ویلیام لِدِرِر، در شرح تأثیر شگفتانگیز رسانهای همچون تلویزیون در جامعهی امریکا کتابی نوشت با عنوان «ملتی از گوسفندان»
نکته و سخن مهم این کتاب آن است که تلویزیون و رسانه میتواند قدرت تشخیص و تفکر را از انسان بگیرد و روز را شب نشان دهد و چنان نشان دهد که مخاطب بپذیرد و باور کند که واقعاً شب است و روز نیست.
امروزه و در روزگاری که رسانه در زوایای گوناگون زندگی فردی و جمعی نفوذ کرده و بر آن مسلط شده این کتاب هنوز هم تازه است و ارزش خواندن و تأمل دارد.
تأملی همراه با طرح پرسشی جدی و تلاش و جستجو برای یافتن پاسخ آن
پرسشی که بیپاسخ گذاشتن آن، جز کوشش برای خودفریبی معنای دیگری نخواهد داشت.
پرسش این است:
این روزها نسبت من با رسانه کدام است؟
من از رسانه بهره میگیرم یا رسانه مرا اسیر خود کرده و استقلال فکری و قدرت نقد و ارزیابی را از من گرفته است؟
اگر در آن سالها تلویزیون به تنهایی توانسته بود در سطحی گسترده و بهگونهای نگرانکننده مخاطب را فریب دهد، چرا امروز رسانه که دیگر محدود به تلویزیون نیست، نتواند چنین کارکرد ویرانگر و خطرناکی در فریب و شستشوی مغزی مخاطب داشته باشد؟