
این روزها رسانه کار عدهای را بسیار راحت کرده است.
عدهای که بدون نام و نشان مشخص، گاه و بیگاه، بهویژه آنگاه که زخمی سر باز میکند و مشکلی شدت مییابد، بهسرعت وارد صحنه میشوند و تلاش میکنند بر موج برخاسته از مشکلات سوار شوند و مقصود خود را که ربطی به مشکلات مردم ندارد، دنبال کنند.
تخصص این جماعت در دروغگویی و وارونهنمایی و عوامفریبی و تحریف واقعیتهای تاریخی و تحریک احساسات مخاطب، مثال زدنیست.
و این بار نوبت خوزستان مظلوم است.
این بار این مدعیان بیهنر به نام خوزستان به جان مردم افتادهاند.
این مدعیان دروغگو برای تحریک احساسات مخاطب، گاهی به رستم و سهراب و افسانهها و تخیلات متوسل میشوند و زمانی دم از آزادی و رفاه میزنند و البته در هیچیک از اینها که ادعا میکنند، آگاهی و صداقتی ندارند و گویا نمیدانند که درد و رنج این مردم و این سرزمین، واقعیتیست تلخ و افسانه نیست که با رستم و سهراب درمان شود.
آنها که این روزها برای خوزستان دایهی مهربانتر از مادر شدهاند و فراخوان تجمع در این شهر و آن شهر میدهند، در همهی این سالها چه آن روز که خرمشهر، خونینشهر شد و چه آن زمان که میلیونها مردم خوزستان آوارهی این شهر و آن دیار شدند و چه آن روز که ارتش صدام تا پشت دیوارهای اهواز رسیده بود و چه امروز که با وجود همهی تلاشها، زخمهای فراوان، تن رنجور خوزستان را آزار میدهد، هیچگاه قدمی برای خوزستان برنداشتند و حتی از مشکلات مردم خوزستان خبر نداشتند و ندارند.
این فرقهی مردمفریب بر تحریک احساسات مخاطب تمرکز کردهاند بلکه بتوانند در بستری که از رنجهای فراوان مردم فراهم آمده، ناجوانمردانه هیجانها را برانگیزند و آرامش را از جامعه و دلسوزان واقعی مردم برای پیگیری و حل منطقی مشکلات بگیرند.
مشکل بزرگ این جماعت آن است که در مدعای خود نه آگاهی دارند و نه صداقت و مشکل بزرگ بخشی از جامعه این است که از مشکل این جماعت بیخبرند.