
این روزها ماندن در خانه بهترین گزینه برای قطع زنجیرهی انتشار بیماری کروناست.
با گزینش و برداشتی از برخی اشعار شاعران بلندپایهی ایرانزمین، این بزرگان را نیز در پویش ملیِ «در خانه بمانیم» همراه ملت ایران میدانیم.
حافظ:
ناگهان پرده برانداختهای یعنی چه
مست از خانه برون تاختهای یعنی چه
جامی:
پا مَنه از خانه به بازار و کوی
فرخی:
تو را هزاران حُسن است و صدهزار حسود
چرا ز خانه برون آمدی در این هنگام
انوَری:
به خانه باش و مَیا تا گَهی که خوانَندَت
پروین اعتصامی:
خانهی هر کس برای او سزاست
بهر ماهی خوشتر از دریا کجاست
نظامی:
از خانه برون آمد و صد خانه برانداخت
اوحَدی:
ای خواجه چه آوردی زین خانه بهدر بودن
سودیت نمیباید چندین به سفر بودن
سعدی:
بلاجوی باشد گرفتارِ آز
من و خانه مِنبعد و نان و پیاز
ملکالشعرای بهار:
حِرزی است مرا نهان کزان حِرز
در خانهی ما بلا نیاید
کمال اسماعیل:
برون ننهم از خانه یک روز پایم
فردوسی:
من این خانه بگزیدم از تاج و تخت
ناصرخسرو:
من، گر تو به بلخ شهریاری
در خانهی خویش شهریارم
مولوی:
به ترانههای شیرین به بهانههای زرین
بکشید سوی خانه مه خوب خوشلقا را
سنایی:
رفتیم به یاد تو سوی خانه و بردیم
خاک سر کویت ز پی سرمه کشیدن