ویرگول
ورودثبت نام
کورش هادیان
کورش هادیانپژوهشگر، مدرس، دکترای تاریخ ایران ، کانال من در ایتا https://eitaa.com/roozgaran
کورش هادیان
کورش هادیان
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

«سوی نومیدی مرو امّیدهاست»


روزگاری بر این سرزمین گذشت که خواندن مثنوی معنوی خوشایند عده‌ای نبود. اگر قرار بر قهر و ناامیدی بود، امروز مثنوی بخشی از عرصه‌ی فرهنگ امریکا را تسخیر نکرده بود.

اگر قرار بر قهر و ناامیدی بود، امروز شاهنامه بر تارک ادبیات ایران و جهان نمی‌درخشید و آن محقق برجسته‌ی اروپایی نمی‌گفت که هیچ ملتی در جهان مانند آن را ندارد.

ابن‌سینا مدت‌ها به حال فرار و پنهانی زندگی می‌کرد. تهمت‌ها و برچسب‌ها به او زدند. اگر قرار بر قهر و ناامیدی بود، امروز دنیا ابن‌سینا را نمی‌شناخت و به او افتخار نمی‌کرد.

در اوج غربت و دشواری روزهای سخت جنگ و تحریم و کمبود تسلیحات، در برابر دیدگان مبهوت ما خمپاره‌ی ساخت داخل منفجر شد و عده‌ای از همرزمان را از ما گرفت، اگر قرار بر قهر و ناامیدی بود، فرزندان این ملت زانوی غم بغل می‌گرفتند و امروز خبری از تولید موشک‌های پیشرفته نبود.

ایران‌شناسان و محققان به‌زیبایی گفته‌اند که این ملت در تاریخ چندین هزارساله‌ی خود، هم‌چون سروی بلندقامت و زیبا و کهن‌سال، هر بار در برابر تندباد حوادث، سر خم می‌کند اما نمی‌شکند و بار دیگر و استوارتر از پیش، قامت بلند خویش برمی‌افرازد.

آنچه می‌گویم نه شعار است و نه تخیل و نه خوش‌خیالی و نه امید واهی.

آنچه می‌نویسم سرگذشت تلخ و شیرین ملتی‌ست که در گذر روزهای دشوار روزگار هرگز تسلیم ناامیدی نشده ‌است. که اگر شده بود امروز نه نامی از ایران بود، نه خلیج فارس و نه شاهنامه و نه منشور کورش و نه دیوان حافظ و نه مثنوی.

بزرگ‌ترین دستاورد قهر و ناامیدی، پشیمانی و حسرت و افسوس بر از دست دادن فرصت‌هاست.


فریاد مولوی بر بلندای تاریخ طنین‌ افکنده است:

«سوی نومیدی مرو امّیدهاست

سوی تاریکی مرو خورشیدهاست»


امیدفرصتآیندهایران
۹
۱
کورش هادیان
کورش هادیان
پژوهشگر، مدرس، دکترای تاریخ ایران ، کانال من در ایتا https://eitaa.com/roozgaran
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید