پس از فرهاد چهارم، اشکانیان دچار اختلاف و تفرقه شدند و این امر بازتابی آشکار در روابط خارجی آنها از جمله در تعامل و جنگ با روم داشت.
در نتیجهی این تفرقه و ضعف درونی، اشکانیان نتوانستند سیاست روشن و محکمی در برابر زیادهخواهی روم در پیش گیرند و نیروی نظامی روم به فرماندهی امپراتور تراژان توانست بخشهای گستردهای از قلمرو ایران اشکانی، از جمله تیسفون، پایتخت را اشغال کند و خسارات و تلفات قابل توجهی به ایران وارد آورد.
تراژان، امپراتور روم، از حدود سال ۱۱۴ م. تدارک مقدمات تجاوز به خاک ایران را در دستور کار خود قرار داده و چون نشانههای ضعف داخلی اشکانیان را دریافته بود، نمایندگان شاه اشکانی را که برای مذاکره نزد او آمده بودند، دست خالی بازگرداند و به پیشنهادها و هدایای آنها توجهی نکرد.
« چنین گفت موبد که مردن بهنام
به از زنده دشمن بدو شادکام »
(فردوسی)