نگاهی به عملکرد تلویزیون اینترنشنال در سالهای اخیر نشان میدهد که مراد ویسی و شماری از دوستان و همفکران او در این تلویزیون، دستکم گرفتار سه خطای اساسی در رویکرد و روش خود هستند.
یک) بیتوجهی نسبت به جامعهشناسی تاریخی ایران
بدیهیست که یک فعال رسانهای باید شناختی حداقلی از تاریخ، فرهنگ، جامعه، تمدن و هویت ایران داشته باشد.
دربارهی مراد ویسی و دوستان میتوان گفت که رد و نشان چندانی از شناخت جامعهشناسی تاریخی ایران در رویکرد این عده به چشم نمیآید.
گویی از تاریخ و فرهنگ و هویت ایران بریده و جدا شدهاند و حتی نسبت به تمامیت ارضی ایران هم دلبستگی چندانی ندارند.
دو) بیتوجهی نسبت به تاریخ معاصر جهان به ویژه عملکرد امریکا پس از جنگ جهانی دوم
در هشتاد سالی که از جنگ جهانی دوم گذشته امریکا در بیش از پنجاه کشور دخالت نظامی و امنیتی یا کودتا یا حملهی نظامی کرده است.
مراد ویسی و دوستان در کار رسانهای خود، به ویژه در موضوع اخبار و تحلیلهای حملهی امریکا به ایران، بدون توجه به این پیشینهی هشتاد ساله، بیش و پیش از آن که در جایگاه یک کارشناس حرفهای عمل کنند، نقش بلندگوی تبلیغاتی دولت و وزارت جنگ امریکا را بازی کردهاند و به جای تحلیلهای واقعی، تبلیغات عوامفریبانهی ترامپ و اطرافیانش را به خورد مخاطب دادهاند.
گویی صدهاهزار انسانی که در این هشتاد سال در گوشه و کنار جهان قربانی سلطهجویی و حملات امریکا شدهاند، هرگز وجود نداشتهاند و امریکا فرشتهی نجاتیست که ناگهان ظهور کرده و قرار است به کمک مردم ایران بیاید.
سه) ضدونقیضگویی در نتیجهی زیر پا گذاشتن رفتار حرفهای
نمونههای فراوانی از ضدونقیضگویی و رنگ عوض کردن در سخنان مراد ویسی و دوستان به چشم میخورد که پیامد زیر پا گذاشتن رفتار حرفهای در رسانه است.
یک روز میگوید مردم ایران مشتاقانه چشم به راه حملهی خارجیاند، روز دیگر عکس این را میگوید.
یک روز میگوید موشکهای امریکا نقطهزن است و فقط مراکز نظامی را میزند. روز دیگر که میبیند امریکا به مدرسه و ورزشگاه و دانشگاه و بیمارستان حمله کرده به گونهای دیگر سخن میگوید.
یک روز ادعا میکند جمهوری اسلامی به زودی سرنگون میشود و روز دیگر میگوید فعلاً خبری از سرنگونی نیست.
این تناقضها از آنجا سرچشمه میگیرد که مراد ویسی و دوستان اغلب با توجه به مواضع و عملکرد امریکا و اسرائیل اخبار و تحلیل خود را آماده میکنند نه بر اساس اصول علمی و حرفهای.
جان کلام آن که برای مراد ویسی و دوستان او نه سخن کارشناسی و علمی مهم است نه اعصاب و روح و روان مخاطب و نه جان جوانان ایران و نه زیرساخت و اقتصاد و زندگی مردم
آنچه از دل کارکرد رسانهای و تحلیلهای مراد ویسی و دوستان او در تلویزیون اینترنشنال بیرون میآید، نه یک نگاه و نقد کارشناسی و حرفهای بلکه یک ایرانستیزی آشکار و تمامعیار است.