یک نویسندهی امریکایی(ویلیام لِدِرِر در کتاب ملتی از گوسفندان) توضیح داده که رسانه در امریکا چنان قدرتی دارد که میتواند آنچه را واقعاً روی داده بهگونهای کاملاً متفاوت به مخاطب خود نشان دهد و این مخاطب هم به جایی رسیده که همین را بدون نقد و ارزیابی از رسانهی امریکایی میپذیرد.
عنوان کتاب هم به همین نکته اشاره دارد.
نویسندهای دیگر(ویلیام بلوم در کتاب سرکوب امید) نوشته است خبر دخالتهای خونین امریکا در چین و گواتمالا و عراق در دهههای ۱۹۵۰ ، ۶۰ و ۷۰ در رسانههای امریکا منتشر نشد و بنابراین از نگاه امریکاییها چنین حوادثی اصولاً روی نداده بود.
این روزها هنوز هم جماعت قابل توجهی در امریکا برای جنایات و لفاظیهای ترامپ و دارودستهی او کف میزنند و هورا میکشند.
پرسش اساسی این است:
در کشوری که دولت آن مدعی تلاش برای کمک به دیگران در مسیر رسیدن به آزادی و دمکراسی و حقوق بشر است و همزمان بزرگترین رسانههای جهان را در اختیار دارد، این سطح از ناآگاهی عمومی و تحریف در بیان واقعیت چگونه قابل توجیه است؟
تلاش دهها سالهی رسانههای امریکا برای فریب مخاطب امریکایی خود، پیشینهای دیرین دارد و ابعادی گسترده و البته دستاوردهای قابل توجه
ترامپ در تجاوزی آشکار به ایران، کودکان را کشتار میکند و با غرور و افتخار از تهدید یک ملت و یک تمدن به نابودی سخن میگوید و همزمان جماعت امریکایی برای او کف میزند و دولتمردان نیز دست او را برای جنایت بیشتر باز میگذارند.
کارنامهی رسانهی امریکایی، درخشان است در تحمیق مخاطب، تحریف واقعیت، تغییر اولویت و مسخ انسانیت .
او مخاطب امریکایی را به این نقطه رسانده که بگوید:
مهم نیست نظامیان کشور من در حمله به ایران یا هر جای دیگر مردم و کودکان را کشتار میکنند.
مهم این است که من به هر قیمت، باک ماشینم را با بنزین ارزان پر کنم و همزمان که فاکسنیوز تماشا میکنم، مکدونالد گاز بزنم.
زنده باد رسانهی آزاد به سبک امریکا !