مُئیر عزری، در دورهی پهلوی، سالیان طولانی سفیر اسرائیل در ایران بوده و خاطرات خود را نوشته و منتشر کرده است.
کتاب خاطرات عزری، در حقیقت، تنها خاطرات یک سفیر نیست بلکه رنجنامهی ذلت و دردنامهی اسارت ایران است در چنگال خونین و البته بَزَکشده و فریبندهی صهیونیسم.
صهیونیستها در دورهی پهلوی هر جا که توانستند چنگ انداختند و هر بلایی که خواستند بر سر اقتصاد و فرهنگ و میراث تاریخی و کشاورزی و جامعهی ایران آوردند و اتفاقاً این واقعیت تلخ و طولانی، پاسخِ پرسشیست که این روزها مطرح است و میگوید چرا اسرائیل در زمان پهلوی به ایران حمله نکرد؟
اسرائیل در زمان پهلوی از بیرون حملهی نظامی نکرد چرا که نیازی نداشت و از درون هر چه توانست به ایران ضربه زد و نابود کرد.
این روزها غیر از این کتاب، چند کتاب دیگر نیز دربارهی صهیونیسم در دست مطالعه دارم و تا اینجا به این نتیجهی عبرتآموز و این هشدار تلخ رسیدهام که:
هزینه و خسارتی که دوستی با صهیونیستها در پی دارد، بسیار بیشتر از زیانیست که در نتیجهی دشمنی با آنها حاصل میشود.