امریکاییها در چند دههی گذشته این مسیر را دنبال کردهاند که دشمنی فرضی برای خود بسازند یا تصویر یک رقیب یا دشمن واقعی را بهگونهای اغراقآمیز به خورد افکار عمومی بدهند و توجیهی برای سلطهگری و هزینههای هنگفت نظامی و دخالتهای بیپایان خود در گوشه و کنار جهان بتراشند.
روزگاری که اتحاد جماهیر شوروی بود و جنگ سرد بود و برچسب کمونیسم و کمونیست خریدار داشت، تا توانستند از آن برای فریب افکار عمومی و گسترش سلطهی خود بهره گرفتند و این کمونیسمتراشی و کمونیسمهراسی را در عرصهها و به شیوههای گوناگون پیش بردند.
از مقالات نیویوریکتایمز گرفته تا اخبار و تحلیل شبکههای تلویزیونی و کتابهای کودکان و نوجوانان و جوانان و دانشگاه و انیمیشن و فیلم سینمایی.
حتی « سوپرمن » را هم در نبرد با « شیطان کمونیست » نشان دادند.
در حقیقت، کمونیست، اغلب برچسبی بود که به هر ملتی که نمیخواست زیر بار زورگویی امریکا برود، زده میشد.
این روزها که دوران کمونیسم سپری شده، امریکاییها همین بازی و کاسبی کثیف را با برچسب تروریسم و تروریست راه انداختهاند.
کافیست کسی نخواهد زیر سلطهی امریکا باشد و نخواهد ذلت تحقیر در برابر ابرقلدر جهان را بپذیرد و بخواهد روی پای خود بایستد و اختیار منابع و منافع و آب و خاکش به دست خودش باشد و کافیست کسی به صهیونیستها و اسرائیل بگوید بالای چشمت ابروست، از زمین و زمان و آسمان بر سرش برچسب تروریست میریزند.
دولتمردان و رسانههای امریکا اغلب تلاش کردهاند اهداف سلطهجویانه، نقاط ضعف و آسیبپذیریهای خود را پشت لفاظیها و برچسبزنیها و القائات گمراهکنندهای که از امریکا یک ابرقدرت انساندوست و از دیگران، چهرهای ویرانگر و ضدانسانی نشان میدهد، پنهان کنند.
امریکا بیش و پیش از آن که از قدرت واقعی خود بهره ببرد، نان تبلیغات و برچسبزنی خود را خورده است.
دیروز به نام کمونیسم، امروز به نام تروریسم