سال ۳۸ پیش از میلاد آنتوان، سردار رومی، حملهای گسترده را با لشکری بزرگ که برخی مورخان آن را بزرگترین لشکرکشی به آسیا دانستهاند، آغاز کرد. وارد آذربایجان شد و به تاخت و تاز و محاصرهی شهرها پرداخت.
فرهاد چهارم، پادشاه اشکانی، در برابر این تجاوز آشکار، نیروی نظامی خود را بسیج کرد و با حملههای برقآسا و غافلگیرانه ضربههای کاری به لشکر روم وارد آورد، بهگونهای که آنها را از فکر محاصرهی شهرهای ایران منصرف کرد و به عقبنشینی واداشت و به این ترتیب برنامهی جنگی روم به هم ریخت.
آنتوان تلاش کرد این عقبنشینی را آبرومند جلوه دهد و به همین خاطر به پادشاه اشکانی پیام داد که اگر پرچمهای روم را که در شکست کراسوس غنیمت گرفتهاید، بازپس دهید، ما نیز لشکر خود را از آذربایجان خارج میکنیم.(شگرد ترامپ)
فرهاد چهارم اعتنایی به این درخواست نکرد و همزمان با عقبنشینی قوای روم، با حملههای پراکنده، خسارات و تلفات قابل توجهی به آنها وارد آورد.
در نهایت، رومیها از این تجاوز نیز چیزی عایدشان نشد و چنانکه برخی مورخان نوشتهاند بزرگترین لشکرکشی روم به ایران همراه شد با سنگینترین شکست و بیشترین تلفات.
یکی از پیامدهای این جنگ، تثبیت رود فرات به عنوان مرز میان ایران و روم بود و امپراتور روم به خاطر شکست سنگینی که خورده بود، تأکید کرد و در وصیتنامهی خود نیز نوشت که نیروی نظامی روم از این پس نباید از این مرز عبور کند.
در پی این جنگ، صلحی میان ایران و روم برقرار شد که حدود صد سال دوام داشت.
از آن پس، نام ایران و یادآوری خاطرهی تلخ شکست سنگین در کوهستانها و دشتهای آذربایجان، تا مدتها برای رومیهای متجاوز وحشتآفرین و آزاردهنده بود.
تا اینجا دو جنگ بزرگ میان ایران و روم رخ داده و در هر دو نیز روم متجاوز بوده و شکست خورده و ایرانیان با شجاعت از مرزها و میهن خود دفاع کردهاند.