با خوشحالی گفت چند بانک و اتوبوس و ماشین در آتش سوخت.
گفتم نابودی سرمایههای نسل امروز و آیندگان خوشحالی دارد؟
گفت خوشحالی ندارد اما خشم من تخلیه میشود.
گفتم این هم حرفی است قابل تأمل.
وزارت کشور باید از این همه تجربهی تلخ و سنگین، درس بگیرد و سازوکاری پیشنهاد کند برای اینکه هر قشر و صنف و گروهی از مردم که به موضوعی اعتراض دارند، بتوانند حرفشان را بزنند و مثلاً در جای مشخصی تجمع کنند و با برنامه و هویت مشخص شعار بدهند و دیدگاه و خواستهی خود را مطرح کنند.
حرفهای ناگفته و خشمهای فروخورده جامعه را خواسته و ناخواسته بهسمت انفجار میبرد.
نخبگان و صاحبنظران و اهالی کتاب و قلم و مطالعه و کسانی که حرف و سخنشان در جامعه تأثیرگذار است، میتوانند هر یک به سهم خود قدمی بردارند و ابتکاری بهخرج دهند تا هزینهی اعتراض به کمترین سطح کاهش یابد و حرف و حق مردم در لابلای عربدههای نامردان و نامردمان گم نشود. البته این امر نیازمند مقدار کمی فداکاری و از خودگذشتگی است.
جوانان و نوجوانان، این روزها قربانیان اصلی ترکیب ویرانگر شایعه، هیجان، خشم، ناآگاهی و بیمسئولیتی هستند و بزرگترین مسئولیت مدیران و نخبگان، نجات جامعه و جوانان از این ورطه است.
دیر بجنبیم و درس نگیریم و مسئولیت نپذیریم، گرفتار دور باطل و چرخهی بیحاصلِ ندانمکاری مدیران و نخبگان و سنگ و آتش خشمهای فروخوردهی جامعه خواهیم شد.