
آیتالله سیدعبدالله فاطمینیا درگذشت.
خبر، کوتاه بود اما برای کسانی که بهویژه در سالهای اخیر با این عالِم گرانقدر آشنایی داشتند، اندوهبار و دردناک.
فاطمینیا به معنای حقیقی کلمه صاحب دانش و سواد بود. بهویژه در کتابشناسی کمنظیر بود.
نگاهی عمیق و به دور از افراط و تفریط و سطحینگری به مسائل دینی و اعتقادی داشت و اغلب، مخاطبان خود را به این نکتهی بسیار مهم توجه میداد که اسلام، دین کیفیت است.
دنبال عوامفریبی و جلب نظر مخاطب به هر قیمت نبود. با خرافه و انحراف و قشرینگری در مباحث دینی مقابله میکرد و در مسیر عمق بخشیدن به باورهای جامعه و اصلاح افزودههای غیرعقلی و غیردینی گام برمیداشت.
همین خصلت و روش کافی بود تا برخی مدعیان بیعلم و هنر و عوامفریبان و مقدسمآبان سطحینگر نتوانند او را تحمل کنند و به شیوههای گوناگون و با برچسبزنی و اتهام و فضاسازیهای ناجوانمردانه عرصه را بر روشنگریهای خردمندانهی او تنگ کردند.
اما نکتههای ناب و سخن معقول او ماندگار است و روشنیبخش راه مشتاقان.