از اسفند ۱۴۰۴ تا امروز که ۲۷ تیر ۱۴۰۵ است یک نیمسال تحصیلی را پشت سر گذاشتیم. خواستم به رسم و سنت همیشه در پایان ترم چند جمله بنویسم و با دانشجویان عزیز سخن بگویم و خداحافظی کنم. دیدم این بار مثل همیشه نیست. چرا که حادثهها و حماسههایی که در این چند ماه شاهد آن بودهایم و با آن زندگی کردهایم، بسیار بزرگ است و تاریخساز و شاید حضور ما در متن این رویدادها موجب شده اهمیت و بزرگی آن را چنان که باید و شاید درنیابیم و زمان باید بگذرد و از این حوادث فاصله بگیریم تا گوشهای از عظمت و اهمیت آن بر ما آشکار شود.
این ترم را در حالی آغاز کردیم که امریکا در حرکتی غیرانسانی و ناجوانمردانه و در یک جنایت جنگی آشکار مدرسهی میناب را هدف موشکهای دقیق خود قرار داد و ۱۶۸ فرشتهی کوچک و دسته گل را پرپر کرد و از ما گرفت.
و این ترم را در حالی به پایان میبریم که امریکا همچنان به کشتار و جنایات جنگی و رفتارهای غیرانسانی خود ادامه میدهد و این بار مخازن آب و گندم و مسافران و مردم غیرنظامی را در جادهها و روی پلها هدف قرار داده است.
این ترم در این حال و هوا گذشت و مدعیان دروغین صلح و حقوق بشر از ترس ابرقلدر جهان در برابر این همه جنایتی که علیه بشریت صورت گرفت، دم برنیاوردند و سکوت کردند و جرأت نکردند به امریکا و اسرائیل چیزی بگویند و تشری بزنند و حداقل ظاهرسازی و آبروداری کنند.
این ترم را در حالی آغاز کردیم که یکی از دانشجویان که ساکن شهری مرزی در غرب کشور بود، فریاد میزد و هشدار میداد که فریب ادعای «کمک در راه است» را نخورید. امریکا و اسرائیل شبانهروز در حال بمباران مناطق مرزیاند و دنبال تجزیهی ایران.
این ترم را در حالی آغاز کردیم که عدهای بهظاهر ایرانی، امریکا و اسرائیل را به حمله به ایران تحریک میکردند و پس از حمله و کشتار ایرانیان، جشن گرفتند و پایکوبی کردند و مراسم سپاسگزاری از « عموهای عزیز » خود به جای آوردند و در حالی این ترم را به پایان میبریم که برخی از این موجودات با بیشرمی تمام از امریکا میخواهند که ایران را با بمب اتمی بزند و عدهای دیگر از آنها ریاکارانه و عوامفریبانه خود را نگران مردمی نشان میدهند که بمبهای امریکایی به درخواست همین بیوطنها بر سر آنها ریخته شد.
کلاسهای این ترم ما در حالی برگزار شد که یکی داغدار عزیزش بود و دیگری خانه و زندگیاش ویران شده و سومی همکلاسیاش را در جنگ از دست داده بود و بارها اتفاق افتاد که همزمان با کلاس، شاهد حملهی دشمن و انفجار و رعب و وحشت بودیم.
اما درسی که در این ترم آموختیم تنها نکاتی نبود که در کلاس گفته میشد. اتفاقاً این بار در بیرون کلاس، نکتهها و آموختنیها بسیار بیشتر بود. در این چند ماه گاهی آنچه را در کتابهای تاریخ میخواندیم و در کلاس میگفتیم و میشنیدیم، در متن زندگی روزمره دیدیم و با همهی وجود لمس کردیم.
به راستی داستان هیتلر و چنگیز در برابر آنچه ترامپ و نتانیاهو در برابر دیدگان ما و همهی جهان، بیشرمانه بر سر این کشور و این ملت آوردند، رنگ باخته است.
از جایگاه یک علاقمند به تاریخ، گمان میکنم این پرسش جای تأمل بسیار دارد که مگر ما همان کشوری نبودیم که با یک اخم و با یک تشر و تهدید انگلیس، افغانستان و بحرین را از دست دادیم. چگونه است که امروز و در این چند ماه در برابر تجاوز تمامعیار بزرگترین و مجهزترین و شرورترین قدرتهای دنیا که از هیچ جنایتی ابا ندارند، تاب آوردهایم و از میهن خود و از بزرگی و شرافت خویش دفاع کردهایم و یک وجب از خاک ایران عزیز را از دست ندادهایم؟
هرگاه تمام آموختههای ما از کلاس و درس این چند ماه، تفکر در این پرسش باشد، میتوان گفت درس بزرگی آموختهایم.
و آخرین سخن این که ما به دانشجویانمان و فرزندان این سرزمین میبالیم و افتخار میکنیم که با وجود دشواریهای فراوان و گوناگون که هر یک از آنها برای فروپاشی یک کشور کافیست، درس خواندند و بحث کردند و میدان تلاش و دانش و پژوهش را خالی نکردند و گامهای بلند و غرورآفرین برای میهن خویش برداشتند.