
تمدن، نقطهای مشخص در پایان یک راه نیست که به هر وسیله و به هر قیمت و به هر روش تلاش کنیم به آن برسیم و وقتی رسیدیم دیگر تمام.
تمدن، جریان پیوسته، پایدار، پاکیزه و بیپایان شکوفایی استعدادها و توانمندیهای انسانی است.
تمدن، یک راه است، یک مسیر،
حرکت در یک مسیر، نیازمندیهایی دارد و دستاوردها و دشواریهایی.
حرکت در یک مسیر نیاز به شناخت دارد و آگاهی،
تلاش و بردباری و همراهی.
هر چه بردباری بیشتر، شمارهی همراهان افزونتر و هزینهها و خستگیها کمتر.
تنگنظری، خودخواهی، انحصارطلبی، خشکمغزی، یکسونگری، ناآگاهی، تکروی، ناامیدی، شتابزدگی و مسئولیتگریزی، آفات و موانع اساسی این مسیرند.
تمدن، مسیری هموار و یکدست نیست،
راهی است پرفراز و نشیب،
پرسراب و فریب؛
و سرشار از صحنهها و عرصههای گوناگون.
چارهای نیست جز حرکت در این مسیر،
مسیر تمدن، مسیر زندگی است.
پیمودن آن نیازمند بردباری، گفتگو، همکاری و پایداری است.
باید بیاموزیم و آموزش دهیم و تمرین کنیم و تکرار.
نه یک بار و دو بار، هزار بار.
از عقل بهره گیریم و از تاریخ و تجربه.
«رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود
رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود.»