حدود صد سال پیش که یک اندیشمند اروپایی کتابی نوشت و در آن از « انحطاط غرب » سخن گفت، هنوز بسیاری از واقعیتهای فرهنگ و تمدن غرب مانند امروز در برابر دیده و اندیشهی جهانیان آشکار نشده بود.
امروز منطق امریکا، به عنوان نمایندهی برجستهی تمدن غرب، در تعامل با دیگران این است:
من حق دارم پول و نفت تو را غارت کنم، بر سر تو بمب و موشک بریزم، کارخانه و بیمارستان و ورزشگاه و دانشگاه و نیروگاه و خانه و مدرسهی تو را ویران کنم، دانشمندان تو را آماج گلوله قرار دهم، کودکان و دانشآموزان تو را به خاک و خون بکشم، عروسی تو را عزا کنم، مسیرهای بازرگانی و رفت و آمد و انتقال کالا و دارو و غذا را به روی تو ببندم و هر بلایی خواستم بر سر تو بیاورم و تو در برابر این همه، تنها یک حق داری:
تسلیم بیقیدوشرط !
واقعیت این است که در این روزگار و با وجود تلاش بسیارِ امپراتوری رسانهای غرب برای بَزَک کردن این منطق و این رویکرد امریکا، دستکم بخشی از افکار عمومی دنیا دریافته است که امریکا در جایگاه نمایندهی تمدن غرب، اگر در گذشته سخنی داشت که خریداری برای آن پیدا میشد، این روزها جز تهدید و تحریم و تزویر و تحقیر، ابزار و منطقی برای ادامهی حضور و تسلط خود ندارد و رسانه هم اگرچه ممکن است در کوتاهمدت مخاطب را فریب دهد، اما هرگاه پای انصاف و تحقیق به میان آید، نیرنگ رسانهای رنگ خواهد باخت.
امریکا نمایندهی تمدنیست که به قول « برتولد برشت » نفت را به جایگاه خدایی برکشیده و در برابر آن سجده میکند و روشن است که منطق و رویکرد چنین قدرت و تمدنی نه با مبانی انسانی میخواند، نه با موازین عقلی و اخلاقی، نه با میراث تاریخی بشر و نه حتی با ادعاهای عوامفریبانهی سردمداران همین تمدن.
از دست دادن تنگهی هرمز، بالا رفتن قیمت نفت و بنزین، آسیب دیدن و گریختن ناو جنگی، نابودی چند پایگاه در غرب آسیا و فروریختن هیمنهی ابرقدرتی، هر چند کمسابقه است اما شکست اصلی امریکا جای دیگریست.
فاجعهی بزرگتر برای امریکا آن است که مردم دنیا به تدریج درمییابند که بزرگترین قدرت دنیا، اندیشهای برای عرضه و حرفی برای گفتن ندارد و دلخوش به تسلیحات گرانقیمت و تجهیزات پیشرفته و رسانههای مردمفریب خود، تنها از تسلیم بیقیدوشرط و تحقیر دیگران سخن میگوید و در چشم او هیچ انسانی شایستهی تکریم نیست.
پیام آشکار تاریخ و نگاه ناظران منصف، روشن است:
امریکا، سردمدار تمدن ناو و نفت و نیرنگ، بازندهی بزرگ روزگار ماست.