
این هم شد رشته؟ نه آب و نان و دلار دارد، نه جایگاه و اعتبار !
این پرسش و ابهام و زخم زبانیست که در جامعهی ما اغلب با لحنی گزنده و آزاردهنده خطاب به اهالی رشتهی تاریخ مطرح میشود.
میگویم تاریخ آب دارد
نان دارد،
منبع ارز و دلار است،
قدرت سیاسی و فرهنگی و داخلی و خارجی میآورد،
نفوذ را افزایش میدهد
بر تعداد طرفداران میافزاید،
زبان ملی را معرفی و تقویت میکند و گسترش میدهد،
وحدت ملی را عمق و ژرفا میبخشد،
قهرمانها را معرفی میکند و حتی قهرمان میسازد.
زمینهساز رونق در برخی کسب و کارها میشود،
فرهنگ و نگاه و دیدگاه فرد و جامعه را تغییر و جهت میدهد.
تاریخ، این تواناییها را در درون خود دارد و برخی کشورها و رسانهها و افراد و فیلمسازها این را ثابت کردهاند.
اینکه ما بلد نیستیم یا نمیخواهیم یا کوتهفکر و تنگچشم و بیبرنامهایم و داشتهها و سرمایههای معنوی و فرهنگی و از جمله میراث بیمانند تاریخ و گذشتهی خود را نمیشناسیم یا ارزشی برای آن قائل نیستیم، امر دیگریست.
گاهی گمان میکنم بسیاری از اهالی تاریخ و صداوسیما و برخی دیگر از تصمیمسازان و تصمیمگیرندگان و مراکز فرهنگی و هنری و صاحبان رسانه و اسم و رسم و آب و نان، اهمیت جایگاه و تأثیر تاریخ را در مناسبات فرهنگی و هنری و اجتماعی و رسانهای امروز درنیافتهاند تا برای آن برنامهریزی و سرمایهگذاری کنند.
البته در این باره کوتاهی اهالی تاریخ بیشتر از دیگران نباشد، کمتر نیست.
هزاران موضوع جذاب و اثرگذار و فرهنگساز و پولساز در دل تاریخ دور و نزدیک و هزاران سالهی این سرزمین برای عرضه به دنیا و مخاطب امروز وجود دارد که بسیاری از ما از آنها غافل و بیخبریم. به جرأت میگویم اگر شناخت و عُرضه داشتیم با پولی که از تاریخ بهدست میآوردیم، نیازی به پول نفت نداشتیم.
نه تقصیر دیگران است و نه گناه تاریخ، وقتی ما بیش از تبلیغ و فروش یک شامپو جایگاه و ارزشی برای امثال ابنسینا قائل نیستیم.
حتی اگر قرار باشد چند ساعت وقت برای خواندن یک کتاب بگذارم، شاید به این فکر میکنم که اگر سود مادی نصیبم نمیشود، ارزش وقت گذاشتن ندارد !
گاهی پولی که در سال برای کتاب میدهیم به پای خرید یک روز چیپس و پفک و نوشابه و سیگار نمیرسد.
خودخواهی، فرصتطلبی، منفعتجویی، ادعای گزاف، محتوای پوچ و بیتوجهی به گذشته و آینده در وجود ما بیداد میکند.
همه مقصریم و بیش و پیش از همه، اهالی تاریخ !
از ماست که بر ماست !