سیاستبازان حرفهای و عوامفریبی که در رأس گروههای تجزیهطلبی مانند کومله و دمکرات و پژاک در این سالها با جعل و تحریف تاریخ و رویافروشی، مشغول کاسبی و بازی با زندگی و جان و مال مردم کُرد بودهاند، این روزها بیش از همیشه باید پاسخگو باشند که تاوان توهّمات و زدوبندهای سیاسی آنها را چرا باید جوانان کُرد بدهند؟
پیشینهی سیاه این سیاستبازان از جمله در سالهای ۵۷ و ۵۸ در حمله و غارت پادگانها و ترور و تهدید بزرگان و فرهیختگان جامعهی کُرد و تحمیل سالها ناامنی و نابود کردن شورای شهر سنندج که در سال ۵۸ به عنوان نخستین شورای شهر در ایران پس از انقلاب با رأی مستقیم مردم تشکیل شده بود، جای تردید باقی نمیگذارد که در بر همان پاشنهی سابق میچرخد و قرار است باز هم جوانان کُرد بهای قدرتطلبی و رویافروشی این عوامفریبان را با جان و مال و زندگی خود بپردازند.
این سیاستبازان حرفهای اگر ذرهای صداقت داشتند و سر سوزنی نگران مردم کردستان بودند، حتماً به این فکر میکردند که همراهی با توهّمات ترامپ و نتانیاهو در حمله به ایران، ممکن است چه پیامدی داشته باشد.
البته که این جماعت، جوانان کُرد را قربانی جاهطلبی خود و خوشرقصی برای امریکا و اسرائیل کردند.
خاطرات عبدالله حسنزاده و خاطرات غنی بلوریان که هر دو از سران حزب دمکرات کردستان بودهاند و بسیار کتابهای دیگر از جمله کتاب عصرهای کریسکان و نیز خاطرات شفاهی بسیاری از مردم کردستان، گواه مدعای ماست.
تاوان نخواندن تاریخ، تکرار اشتباهات و تحمیل چندبارهی هزینههای گزاف است.