به گواه تاریخ، یهودیان ایران در طول هزاران سال در کنار دیگر هموطنان خود زندگی کردهاند. کسی مدعی نیست که در این میان مشکلی نبوده اما استمرار هزاران سالهی این زندگی اجتماعی و تمدنی، خود گویای آن است که مشکل و مانعی جدی در این باره وجود نداشته است.
اتفاقی که از حدود هفت دهه پیش افتاده این است که صهیونیسم با طرح ایدهی تشکیل کشور اسرائیل، تلاش کرد رویای آیندهای آرمانی را به یهودیان دنیا و از جمله ایران بفروشد و آنها را از گوشه و کنار جهان و از کشورهایشان، به اسرائیل، یعنی سرزمینی اشغالشده و کشوری بیهویت بکشاند.
صهیونیستها در ایران نیز با تهدید و تطمیع و دروغ و فریب و وعده و وعید و ترسیم آیندهای خیالی، در پی فراهم آوردن زمینهی مهاجرت یهودیان به اسرائیل بودند.
صهیونیسم بخشی از هویت تاریخی جامعهی یهود ایران را از آن گرفت و نه تنها نتوانست بهتر از آن را جایگزین کند که امروزه بدنامی عملکرد و جنایات صهیونیستها در نسلکشی، قتل عام و بستن راه آب و غذا به روی مردم غزه، خواسته یا ناخواسته، دامن بخشی از جامعهی یهود را نیز گرفته و جامعهی شریف یهودیان ایران ناچار شده در این قضیه از خود رفع اتهام و اظهار بیزاری کند.
صهیونیستها تلاش کردند احساس تعلق به تاریخ و تمدن هزاران سالهی ایران را در ذهن و روح یهودیان ایران کمرنگ کنند و وابستگی به کشوری بیگذشته و بیآینده را به جای آن بنشانند. مضمون کاری که آنها نسبت به جامعهی یهود ایران انجام دادند، این بود:
بریدن از تاریخ و تمدن و هویت دیرین و هزاران سالهی ایران و فریفتن به سرابی گذرا و آیندهای ناپیدا
تجربه و تاریخ نشان داده که صهیونیسم برای رسیدن به اهداف و منافع خود، از هر چیز و هر کس، حتی یهودیان، بهعنوان قربانی استفاده میکند.
پینوشت: در این باره دو کتاب «سازمانهای یهودی و صهیونیستی در ایران» و «خاطرات مئیر عزری» نکات ارزشمندی دارد.