اگر چه زخم بر پیکر رنجور تو افتاده است
اگر چه داغ بر دل خونین تو مانده است
رشتهی نازک امید را نمیتوان گسست
زانوی غم بغلکرده نمیتوان نشست
راهی از میان سنگلاخ میتوان گشود
به انتظار بیگانه نمیتوان نشست
یک تاریخِ کهن، چو سرو پشت تو ایستاده است
چه نشستهای ؟ برخیز !
ایران، خانهی همهی ما، به امید تو نشسته است