شاید در هر جامعه و در هر دورهای از تاریخ بتوان کسانی را یافت که در مقام و بهعنوان دفاع از یک اندیشه، اعتقاد، موضوع، شخصیت و مانند آن، عملکرد و تأثیری وارونه دارند.
اغلب در نتیجهی نادانی و کجسلیقگی و بیخردی و خودخواهی، میان ادعا و عمل این عده فاصله و شکافی آشکار به چشم میآید. ادعای آنها دفاع از یک باور است اما عمل آنها معمولاً به دوری و بیزاری مخاطب از همان باور میانجامد.
گاهی در توصیف این عده، تعبیر دوستان نادان بهکار میرود.
دوستان نادان، در هر جایگاهی که باشند و به شکلهای گوناگون، مهمترین عامل گریز و رویگردانی جامعه از همان اندیشه و اعتقادی هستند که ادعای دفاع از آن را دارند.
دفاع ناشیانه و غیرعلمی، سخنان و متنهای ضعیف و نسنجیده یا نامتناسب با مخاطب، برخوردهای بهدور از اخلاق و آمیخته با تحقیر و توهین، ناتوانی در برقراری ارتباطی منطقی با مخاطب، کنشهای هیجانی و احساسی، ضعف در شناخت و دانش و ارائه و بیان و نگارش و فراوان از این دست، از جمله ویژگیهای روش و رویکرد برخی افرادیست که با ادعای آتشین طرفداری از یک اعتقاد، عملاً و با گسترش بیزاری و دلزدگی، بزرگترین ضربهها را به همان اعتقاد وارد آوردهاند.
حضور دوستان نادان در هر جامعه، مصیبتیست کشنده و زیانبار !
این عده را فرامیخوانیم به سکوتی همراه با تأمل و تفکر، شاید اندکی از سنگینی بار این مصیبت کاسته شود.