
نه صحبت دیروز و امروز است و نه پرسش من و مانند من،
دهها سال است که انسان در چهارگوشهی زمین با نگرانی روزافزون از خود میپرسد: تکنولوژی ما را به کجا میبرد؟
دهها سال است که بزرگان عرصهی اندیشه و عقل و علم و هنر با نگاهی نگران به آینده از خود و دیگران میپرسند: تکنولوژی ما را به کجا میبرد؟
کنراد لورنتس در کتاب «هشت گناه بزرگ انسان متمدن»، نیل پُستمن در کتاب «تکنوپولی، تسلیم فرهنگ به تکنولوژی»، احسان نراقی در کتاب «غربت غرب»، آرنولد توینبی و دایساکو ایکِدا در کتاب «برای قرن بیستویکم»، چارلی چاپلین در فیلم «عصر جدید» و بسیاری دیگر، این دغدغهی جدی را در اندیشه و آثار خویش بیان کردهاند.
اگر این روزها من و تو و دیگر شیفتگان ابزار و تکنولوژی، چشم بر این واقعیت روشن و تلخ و این نگرانی آزاردهنده بستهایم و نمیخواهیم یا نمیتوانیم درک درستی از ابعاد زیانبار آن داشته باشیم، آینده منتظر اصلاح فهم ما نخواهد ماند،
فاجعه زودتر از آنچه گمان میکنیم روی خواهد داد.
شاید اینکه «تکنولوژی ما را به کجا میبرد؟» امروز پرسش و دغدغهی من نباشد،
اما سیل که بیاید همه را با هم میبرد.