سال ۳۶۳ م. همزمان با سلطنت شاپور دوم ساسانی در ایران، امپراتور روم، ژولیِن، با لشکری بزرگ و مجهز، مرکب از نیروی زمینی و دریایی به ایران حمله کرد.
او در ابتدای حمله، لشکریان خود را این‌گونه به جنگ با ایران برانگیخت:
نسل این دشمن را باید از ردیف ملل دنیا محو و نابود سازیم.(کتاب جنگ‌های هفت‌صد ساله‌ی ایران و روم، ص ۹۴)
ژولیِن با وجود برخورداری از نیروی نظامی بسیار، طرح و برنامه‌ی دقیقی برای حمله به ایران نداشت و از این نظر دچار نوعی آشفتگی بود.
ضمن این‌که در رفتار و حرکات او خودبرتربینی و غرور و تکبر شدیدی به چشم می‌خورد و این خصلت در همان جمله‌ای که درباره‌ی نابود کردن کشور و ملت ایران گفته بود، خود را نشان می‌داد.
ژولیِن پس از این‌که بخش‌هایی از سرزمین ایران را مورد تجاوز قرار داد، با مقاومت مدافعان ایران روبرو شد و در نبردی سخت با ایرانیان کشته شد.
جانشین ژولیِن تنها کاری که توانست انجام دهد این بود که با بستن پیمان آشتی با شاپور دوم و دادن امتیازات بسیار، خود و باقیمانده‌ی لشکر شکست‌خورده‌ی روم را از مرگ و نابودی نجات دهد.
کسی که می‌خواست ریشه‌ی ملت ایران را خشک کند حتی نتوانست جان خودش را نجات دهد.
احتمالاً ژولیِن هم مانند ترامپ، اطرافیان و مشاورانی نادان و پرادعا هم‌چون روبیو و هگست داشته است و البته که در دل این جماعت غربی، کینه‌های کهن نسبت به ایران، ریشه‌ی هزاران ساله دارد.
« آن‌که او باشد حسود آفتاب
کور می‌گردد ز بود آفتاب »
(مولوی)
