یکی از مهارتهای گردانندگان سیاست خارجی امریکا این است که میتوانند دروغهای بزرگ بگویند و بر پایهی آن نقشه بریزند برای دخالت در دیگر کشورها به شکلهای گوناگون نظامی، امنیتی، سیاسی و ...
شاید بپرسیم چه دلیل و نیازی برای دخالت وجود دارد که به خاطر آن بخواهند دروغ بگویند؟
پاسخ این است: خودبرتربینی و این که یک حکومت و اصولاً یک دیدگاه گمان کند حق دارد برای دیگران تعیین تکلیف کند و به جای دیگران تصمیم بگیرد.
این چرخهی خودبرتربینی، دروغگویی و تجاوز در سیاست خارجی امریکا همچون یک الگوی تکرارشونده در طول دهها سال پیش چشم و پایهی کار دولتمردان امریکا بوده است.
دستکم دربارهی ایران، تکرار این الگو را از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ تا امروز میتوان دید.
آن زمان هم دروغ بزرگی ساختند و گفتند و تکرار کردند و عدهای هم باور کردند که کمونیستها با مصدق همدستاند و به زودی قدرت را در ایران به دست میگیرند و مصدق هم با شوروی هماهنگ است و دیر بجنبیم ایران به دست کمونیستها افتاده.
تکرار و تکثیر این دروغ در حالی بود که گزارشهای واقعی و غیرتبلیغاتی دولت امریکا نشان میداد که کمونیسم در ایران به عنوان یک خطر مطرح نیست.
همین دروغ را در توجیه طراحی و اجرای کودتا به کار گرفتند و به خورد خلقالله ددند و مدتی بعد از کودتا هم نوشتند که گویا مشکل این بوده که ایرانیها جرأت کردهاند بگویند میخواهیم برای خودمان تصمیم بگیریم و اجازه ندهیم دیگران نفت ما را غارت کنند.
احتمالاً امریکا با کودتای ۲۸ مرداد میخواست آینهی عبرتی پیش چشم دیگرانی قرار دهد که مثل ایرانیها میخواستند روی پای خودشان بایستند و دست بیگانه را از منابع و منافع کشورشان کوتاه کنند.
امروز هم امریکاییها همین الگو را تکرار و دنبال میکنند. دروغ بزرگ سلاح هستهای ایران، پوششی بود برای یک تجاوز گسترده و تلاش برای در هم شکستن روحیهی میهندوستی و استقلالجویی ایرانیان و همهی اینها برخاسته از همان خصلت خودبرتربینیست که خود را قلدر دنیا میدانند و برای دیگران حقی قائل نیستند.
سهگانهی خودبرتربینی، دروغ و تجاوز، الگوی تکرارشونده و محبوب دولتمردان امریکاست
البته در کنار یک مکدونالد همراه با مخلفات و نوشیدنی خنک !