
از اولین روزی که آنها با هم پشت یک میز نشسته بودند، با هم به گوشهای یکسان زل میزندند و سکوت میکردند و میرفتند و بعد منتظر فردایی به همین شکل میماندند، عجیبترین چیزی که سعید در او دیده بود، چشمهایش بودند. چشمهایی که هیچوقت تغییر نمیکردند، برق نمیزندند، نمیخندیدند، غمگین نمیشدند و حتی عمق خاصی برای غرق شدن نداشتند، چشمهایی که انگار فقط دو دکمهی پلاستیکی ساده بودند که روی صورتِ عروسکی کهنه دوخته شده و هر لحظه ممکن بود نخ نازکِ متصل به آن پاره شود و از صورت عروسک پرت شود بیرون! شاید گاهی سعید هم از آن چشمهای بیحالت همین انتظار را داشت و به خاطر همین بود که فنجانش را دور نگه میداشت، مبادا دکمههای پلاستیکی ناگهان بیفتند توی فنجان قهوه و او قورتشان بدهد و بعد دختر برای اینکه نگاهش را بلعیده بود، دیگر پیشِ او برنگردد و سعید هم هیچوقت نفهمد که اصلا او چرا آمده بود. شاید این ندانستن، بزرگترین ترس او بود!
ادامهی این قسمت را از لینک زیر بخوانید: