
(قسمت دوم)
مغزم از کار افتاده بود، نمیتوانستم تصمیم بگیرم. همانطور بیحرکت ایستاده بودم و نفسهایم را میشمردم که صدایش در اتاق میپیچید، به دیوارها برخورد میکرد و بعد با بلندیِ طبلگونهای برمیگشت و خودش را دوباره میانداخت توی سرم. و برای لحظهای احساس کردم در آن اتاقِ عجیب، کاملا تنها، با نفسهای بلند و آشفتهام حبس شدهام، که ناگهان دستی روی شانهام قرار گرفت و مرا به سمت خودش برگرداند و من برای اولین بار از نزدیک چهرهی مصممِ آن مرد چهل و هفت ساله با موهای جوگندمیِ پرپشت را دیدم که با دیدنِ من ابتدا اخم کرد، بعد بیشتر به صورتم دقیق شد و کمکم چشمهایش گرد شد، دهانش باز ماند و دستش از روی شانهام افتاد و بعد میدیدم که نگاهش رنگِ التماس میگرفت؛ انگار میخواست مرا بگیرد، تکانم بدهد و فریاد بزند که "تایید کن، تایید کن که تو این چهره را نداری و همه چیز فقط زاییدهی تخیلِ بیمار من است..."
برای خواندنِ ادامهی این قسمت وارد لینک زیر شوید: