(مقدمه)
گاهی اوقات سیاهی دنیایت چون خنجری زهر آگین جگرت را نشانه میگیرد و زهر آن تمام وجودت را فرامیگیرد چنان که مرگ تدریجی آدمی را نه بر اثر اصابت آن خنجر بلکه بر اثر زهری که بر تمام وجودت چنگ می اندازد تاشاید لحظه به لحظه هلاکی تو زیر جبر دستانش باشد و با تیزی خنجری جگرت را پاره پاره می کند و در آستانه نیستی و نابودی ،به تو هستی و زندگی می بخشد،تو را مداوا میکند،درد هایت را تسکین می دهد،مرحم زخم هایت می شود و تمام زهر تنت را بیرون می کشد، به تو فرصت می دهد،فرصت دوباره زیستن،فرصت خالی کردن عقده ها،فرصت خوشحالی کردن و چقدر سخت است فهمیدن اینکه بعضی عقده ها هیچ گاه خالی نمیشوند و چون ریشه درختان در زیر خاک وجودت باقی می ماند و تو را پرورش میدهد؛ آه! آری !دنیا گاهی می تواند همینقدر بی رحم باشد و تو را آلت دست خویش کند.