اول یه چیزی رو بگم که خیلی جالبه برام .اگر خواننده نوشته قبلی من باشید قرارمون این بود که هر وقت با سارا به مشکل خوردم و دعوای جدی کردیم بنویسم. ولی این بار یه فرقی داره اونم اینه که الان به جای اینکه ناراحت خود دعوا باشم بیشتر هیجان زده ام که داستان رو نقل کنم. می دونم اصلا موضوع خوشایندی نیست اما برای خودم هم جالبه!
خوب طبق معمول شب دعوا و فرداش به طور کامل که سرکار بودم هیچ گونه رابطه ای بین من و سارا ایجاد نشد. قرار بود بره مهمونی همان دوستی که من زیاد ازش خوشم نمی اومد. حتی اطلاعی هم نداد و اطلاعی هم نگرفتم . کل روز سر کار ناراحت و افسرده بودم و فکر می کردم که چرا اینطور می شه و چه راهی برای حل موضوع هست. تصمیم گرفتم بی تفاوت باشم اما برای من که یک فرد کاملا احساسی هستم حرف نزدن یه جور تنبیه شخصی قلمداد می شد. عصر که رسیدم خونه , مستقیم رفتم خوابیدم .ترجیح می دادم دراز بکشم و بخوابم. چند ساعتی گذشت و سارا طاقتش تمام شد , به اتاق خواب امد و با اولین شوخی تونست من رو بخندونه و من هم مقاومتی نکردم. حس خوبی بود که اون اومد سراغم چون خودش هم می دونست من تا حدی از این وضعیت خسته ام که حاضرم سال ها بی تفاوت باشم.
بعد از مهمونی یکشنبه سارا با دوستاش, یه عالمه خاطره و نقل قول از اون روز برای خودش جمع کرده بود. از مقایسه وضع ظاهری زندگیشون تا متراژ و نورگیری خونه تا حتی بیمه تکمیلی اون ها . چندین روز این ها مدام تکرار میشد و هر سری یک بخش اضافه می شد مثلا امشب در مورد اینکه کیک تولد از یک کیک فروشی معروف تهران خریداری شده بود و مقایسه بین کیک تولد خودش با تولد دوستش صحبت می کرد. یا از اینکه دوستای دوستش پول گذاشتن تا برای کادوی تولد زنجیر طلا بخرن و ... , من هم بی تفاوت گوش می دادم و تایید می کردم .
امروز ( چهارشنبه ) از نظر کاری یک روز معمولی بود که موقع برگشت به خونه خیلی خسته شدم . توی مترو جایی برای نشستن پیدا نکردم و مجبور بودم تمام مسیر رو با کیف سنگینم سرپا بایستم. دعواهای داخل مترو و خیابان بیشتر خستم می کرد. موقع اومدن به خونه هم باید میوه و قرص آهن می خریدم و از اون جایی که نه دستم به کم میره و نه طاقت جنس بد دارم کلی میوه خریدم و یک بسته قرص آهن اعلای خارجی به دستور همسرجان خریدم و بعد از کلی غرغر کردن های معمول این روزها و شکوه و گلایه از وضع جامعه به خونه رسیدم. خوب اولین کار دوش گرفتم کمی فوتبال و شام خوش پخت همسرجان را خوردیم و بعد هم برای دومین روز پیاپی به سینما رفتیم و فیلم خسته کننده ای رو دیدیم و کلی حرف های غم انگیز زدیم و کلی معتاد دیدیم و برگشتم خونه. از دقیقه اول که برگشتیم همسرم شروع به شوخی و شیطنت کرد و من که خسته بودم سعی می کردم که بخوابم. یکی از چیزهایی که همیشه در رابطه من و سارا مشهوده سردی روحی منه که همیشه سارا از من گلایه داره که چرا اینقدر من نسبت بهش سرد مزاج هستم. تصورم این بود که خستگی من رو می بینه و درک می کنه اما ادامه داد تا بالاخره گفت کوروش فردا بریم بازار من با چند میلیونی که دستمه طلا بخرم ! ناگهان من رو به برق سه فاز زدن . بهش گفتم اون پول مال شما نیست و خرج زندگیه و الان هم پول از قبل مونده دستت و این به بحثی بزرگ تبدیل شد که چرا برای مادرت و خانوادت خرج می کنی برای من هیچ خرجی نمی کنی و من حقمه و یکسری جملات که برای اولین بار بود که می دیدم اینطور راحت بهم بی احترامی می کنه.
به راحتی بهم گفت خفه شو من از این زندگی میرم و تو یه آدم گشنه پول ندیده ای هستی که پدرم هنوز پول قسط ماشینم رو میده و من که شوکه بودم چندین بار ازش با احترام خواهش کردم که بی احترامی نکنه اما گوشش بدهکار نبود. خوب تا حدودی می دونستم که سارا کمی ناخوشه اما از طرفی هم از اینکه بهم بی احترامی می شد ناراحت می شدم و چندبار جوابش رو با همین حرف ها دادم که فکر کردی بقیه پول ها از کجا میاد و ... ولی بعد قسم خوردم تا عذر خواهی نکرده بابت حرفهای زشتی که بهم زده باهاش صحبت نکنم.
از طرفی بعد از تموم شدن قائله نگران این بودم که خوب قهر روزهای آتی منجر به این بشه که نتونم مادرم رو ببینم و خوب یک جور تنبیه روحی برای من حساب میشد. از طرفی دیگه هم سعی می کردم روی خودم بیشتر مسلط باشم و پاسخی ندم و دست به کارهای احمقانه نزنم و موضوع رو بیشتر کش ندم پس سعی کردم بخوابم .
چند چیز من رو خیلی ناراحت می کنه اول اینکه شاید یک روز سارا این مطالب رو بخونه و بفهمه حس من چیه و از طرف دیگه مدام با خودم می گم این روزها میگذره و این بحث ها تو همه زندگی ها هست و افرادی موفقند که بتونن همسرشون رو با تمام این موارد دوست داشته باشن . ترس از جدایی و تنهایی خیلی اذیتم می کنه و حتی تصور چنین کاری رو هم ندارم ولی می ترسم که سارا از من دل سر بشه و روزی همه چیز و هر چیز که ساختیم نابود بشه .
امیدوارم دفعه بعد که براتون می نویسم این دعوا جوری حل بشه که فاصله بین نوشتن هام به چند ماه برسه نه به فقط چند روز کوتاه .
