شاید براتون عجیب باشه چرا عنوان این مطلب لیف هست . داستان لیف مربوط به زمانی هست که سارا یک ماه سفر بود و بعد از برگشت وقتی به حمام رفت ،پیله کرد که چه کسی در این یک ماه به خانه ما امده و اصرار می کرد که امکان نداره خودت بتونی لیف را ببافی( از این لیف هایی که توری هستن و زود از هم باز می شن) . وقتی خودم رفتم حموم دیدم بله به درستی لیف مانند موی سر خیلی ریز و خوب بافته شده و نمی دونستم دقیقا باید چی بگم . الان از این ماجرا بیش از یک ماه گذشته و هنوز سارا باور نکرده که نه کسی به خانه امده ( مخصوصا مادرم ) و نه من بافتم.
توضیح منطقی برای این موضوع هنوز ندارم . امروز پیش مادرم بودیم که سارا به شوخی در جمع خطاب به من گفت کاری نکن که بلیت هواپیما بگیرم و برم سفر ( یه جوری تهدید ) خوب مادرم هم به شوخی درجوابش گفت رفتی من میام خونه شما و این دفعه کارهای پسرم رو می کنم. همه چیز به شوخی بود که متوجه شدم چهره سارا در هم رفت. طبق معمول نتونست تحمل کنه و زد بیرون و من هم سعی کردم برم دنبالش که بتونم آرومش کنم و موضوع رو حل کنیم.
اما خوب باز دوباره سوال کرد که لیف رو کی بافته ؟ مامان اونجا بوده ؟ آخه عادت داره یواشکی بیاد و بره ! خوب درست متوجه شدید همون حرف های همیشگی که هیچ وقت درمونی براشون وجود نداره . من هم سعی کردم آروم و منطقی باشم . اما فایده ای نداشت و یک بحث نچندان جالب آغاز شد.
سعی من در زندگی مشترک این بوده که به جای کارهایی که بهش علاقه دارم - کارهایی رو بکنم که از این حجم جدال ها و درگیری ها در زندگی مشترک کم بکنه ولی واقعا هنوز نتونستم موفق باشم و این یک مسیر دشواری هست که معلوم نیست در نهایت به کجا ختم می شه! شاید به قول یونگ اصلا نباید این بحث ها تموم بشه و من به درستی فکر نمی کنم. شاید این بحث ها مانند پتک هایی هست که بر سر فولاد آب دیده می خوره و لازمه وجودی یک زندگی مشترک صیقل خوردن و آب دیده شدن هست.
