عاشقی

وَ قلم را به شب واقعه ی رفته دواندم

وَ بیان کرده ام از مشکل خود گوشه ی تلخی

غم دل را به سوی معرکه ی حادثه راندم

شده روشن دلم از خاطره های خوش رفته

همه ی فکر دگر را که گمان کرده پراندم

شده انسان دگر با خرد و نور امیدش

به در خانه ی حق سینه ی دیوانه رساندم

که خدایا بده از لطف خودت حاجت من را

وَ بپرور تو نهالی که به امر تو نشاندم

ز غم صاعقه و غُصّه ی طوفان ببرش در

و ز عمق دل خود اشک طلب هرچه فشاندم

خبر آمد که به آخر برسان نیّت خود را

من همه شرّ و بدی را ز کنار تو رماندم . یزدانی