بهار

بهار آمده از راه ، دوباره بارانها

دوباره فصل علف جوشِ باغ و بستانها

شکوه رویش گلهای تازه در هستی

نشان بخشش دست خدا به انسانها

بیا به سینه ی خود ما صفای تازه دهیم

بیا به ارزشِ خود ما بهای تازه دهیم

بیا دوباره پیِ رُفت و روبِ دل باشیم

بیا به گوهر خود ما جلای تازه دهیم

کنون که هستم و هستی به هم بورزیم عشق

به لحظه لحظه ی عمرو به دم بورزیم عشق

یقین که میگذرد عمر و نیست تردیدی

بجای تکیه به اندوه و غم ، بورزیم عشق

فضای زندگی از عشق اگر شود لبریز

تمام ثانیه ها از شکر شود لبریز

در آن فضای الهی ، در آن زمانه ی خوش

زِ جام مهرو محبّت ، بشر شود لبریز.