فیلم Love (2015) رو اولین بار سال ۹۵ دیدم. خیلی اتفاقی با نوئه آشنا شدم. سینمای فرانسه کاگردان های خیلی بزرگ تری داره که نوئه گمه میون شون؛ اما فیلماشو دوس دارم. ادا در نمیاره، پز نمیده، حرف مفت نمیزنه! راحت فیلمشو میسازه کارشم خوب بلده! هم شوخ طبعه هم اونقدر سینما رو جدی نمیدونه. (متاسفانه من نمیتونم بدون در نظر گرفتن هنرمند، از یک اثر لذت ببرم!) موسیقی فیلمش بویژه قطعهی گنوسیان از اریک ساتی از همون روز که دیدم تا امروز داره توی گوشم زمزمه میشه اما نمیتونم اینجا آپلودش کنم. حوصلهی آپارات رو هم ندارم.
