گذشته از همه چیز، من میترسم. زندگی برای یک آدم ترسو دشواره. اگر فکر کنیم ترس یک بیماری بود که میشد دیدیش! یا از اون بیماری ها که سالی یه بار میگیریم، «ترس» ترسناک میشد. و راه های زیادی برای تسکینش کشف میکردن، و میتونستیم هر روز تبلیغات داروی «ترس» رو توی اینترنت کنار و گوشۀ سایت ها ببینم. اما اینطور نیست. ترس یک بیماری نیست. مردم ازش باکی ندارن. چون هروز باش درگیرن و بنوعی کنترلش میکنن. لرزش دست ها، سوزش روی معده، تندی ضربان قلب، احساس پُر بودن، عرق کردن و آخرش هم نفس تنگی. اینا چیزایی هستن که یک آدم ترسو بعد از شنیدن صدای دروازه دچارش میشه. دلیل اینکه بجای «ترسو» از این اسم های با کلاس و مسخره‌ی (پارانوید، بایپولار، اسکیزو) استفاده نمیکنم، اینه که نمیخوام خودم یا کس دیگه‌ای رو گول بزنم. مردم روی هر آدمی یه برچسب میزنن. آدمهای «بی‌عرضه»، آدمهای «ترسو»، آدمهای «تنبل». اما امروز دیگه از اون واژه ها استفاده نمیکنن بجاش میگن
بعضی بلاگرا هستن توی بلاگفا مخصوصا که لذت میبرن از توضیح دادن بیماری(های) روانیشون به دیگران. اونم با جزئیات کامل. خلاصه اینکه ترس بلای خانمان سوزیه که درمان درستی هم نداره. باز هم چیزی ننوشتم امیدوارم بتونم تا آخر شهریور تموم کنم پروژه رو.
