از تموم این سال ها که از روی بی حوصلگی، کنجکاوی، تنهایی، چیز نوشتم میون آدمای توی اینترنت، امسال عجیب تر از همه شون بود. ماه به ماه آدرسام به این و اون لو می رفت و مجبور می شدم دست بردارم از چیز نوشتن. بد فاز می شدم آخر هفته ها یا روی چند تا آهنگ قفل می کردم. با خیلی ها درگیر شدم خیلی از جاهام جر خورد توی ۵ ماه اخیر! یکبار داشتم توی مبال فکر می کردم؛ به یه حقیقتی رسیدم. به هر زوری که بود موبایلمو از جیبم کشیدم بیرون و توی وبلاگم نوشتمش:
او که بر خاک ریده مستراح اش نعمت است.
خلاصه مطلب که اینجا رو کسی نمیشناسه هنوز. اینجا می نویسم. فقط بدی اش اینه که باید برای هر پست یک عکس هم آپلود بکنی! هیچ خوش ندارم عکس بذارم برای کلمه ها.
