آزمایشکنندگان: John B. Watson and Rosalie Rayner
سال: ۱۹۲۰
این آزمایش در واقع تکرار آزمایش شرطی سازی کلاسیک پاولف روی انسانها بود که از جهت اخلاقی بسیار سوال بر انگیز بوده و هست. توی این آزمایش جان واتسون که استاد روانشناسی دانشگاه جان هاپکینز بود به همراه دانشجوی دکترای اون زمان و همسر آیندهاش روزالی شرطی سازی کلاسیک رو روی آلبرت کوچولو که اون موقع تنها ۹ ماههاش بود اجرا کردن. مادر آلبرت به عنوان دایه توی بیمارستان کار میکرد و آلبرت به همین خاطر بیشتر اوقاتش رو توی بیمارستان میگذروند. خیلی مشخص نیست که آیا مادر آلبرت دقیقا در جریان آزمایش و تاثیراتش قرار گرفته بود یا نه. توی این آزمایش فرض این بود که کودک به صورت طبیعی و غیر شرطی از صدای بلند میترسه و هدف این بود که از طریق شرطی سازی کلاسیک یه محرک خنثی رو به این ترس مربوط بکنن. برای این که نشون بدن آلبرت ترس قبلی از چیزی نداره حیوانات مختلف مثل موش، خرگوش، سگ، میمون و اشیاء مختلف رو پیش آلبرت میآوردن و میدیدن که آلبرت از اونها نمیترسه و گریه هم نمیکنه. بعد ولی وقتی موش به آلبرت نزدیک میشد از پشت سرش یهویی به یه میلهی آهنی میزدن و صدای بلندی ایجاد میکردن. آلبرت از این صدا میترسید و بعد چند بار تکرار شروع به گریه میکرد. بعد از یه مدت ولی آلبرت شرطی شده بود و به محض دیدن موش به گریه میافتاد. نشون داده شده که این ترس شرطی سازی شده فقط محدود به موشها نمیشه و آلبرت این ترس رو به حیوانات و حتی اشیاء مشابه هم تعمیم داده و مثلا از گلولههای پنبه و خرگوش هم میترسه. قرار بود دکتر واتسن این شرطی سازی رو معکوس کنه و این ترس ایجاد شده رو از بین ببره ولی آلبرت قبل از این کار بیمارستان رو ترک کرد و دیگه کسی از محل زندگیش اطلاعی نداشت. گفته میشه آلبرت کوچولو همون Albert Barger بوده که در سال ۱۹۸۷ از دنیا رفته.
