آزمایش کنندگان: M. Sharif, O. J. Harvey, B. J. White, W. R. Hood, C. W. Sherif
سال: ۱۹۶۱
جناب مظفر شریف و همکارهاش می خواستن ببینن گروه چه نقشی در اختلافات و درگیری های آدم ها داره. ۲۲ پسر بچه ی ۱۱ و ۱۲ ساله از خانواده های متوسط سفید رو توی دو گروه ۱۱ نفره تقسیم کردن و بردن به اردو. بچه ها از قبل اصلا همدیگه رو نمی شناختن ولی در طی اردو سعی شد یه هویت گروهی به بچه ها داده بشه. مسابقات طناب کشی، فوتبال، بیسبال و گنج یابی بین بچه ها برگزار شد و بهشون گفتن هر تیمی برنده بشه یه جام قهرمانی می گیره و هر کس هم یه مدال و جاقوی جیبی می گیره ولی تیم بازنده هیچ چیزی گیرش نمیاد. یکی از تیم ها اسمش رو گذاشته بود مار زنگی و اون یکی هم عقاب و برای خودشون پرچم هم داشتن و روی تی شرت هاشون هم اسم تیمشون رو نوشته بودن. به نظر می رسید که تیم عقاب در حال برنده شدن هست ولی به تدریج دو تیم برابر شدن و توی مسابقه ی نهایی که گنج یابی بود، آزمایش کننده ها کاری کردن که تیم مار زنگی ببره. این باعث خشم و عصبانیت تیم عقاب شد، به خصوص که تیم مقابل هم جلوی چشم اون ها مشغول شادی بودن. در ادامه محققین یکی از تیم ها رو به صورت عمدی با تاخیر به محل پیک نیک رسوندن و موقعی که رسیدن دیدن که کل غذاها رو اون یکی تیم خورده. بچه ها شروع کردن فحش دادن به تیم مقابل و تیم مار زنگی که از قبل هم شاکی بود پرچم گروه عقاب رو به آتیش کشید و چادرهاشون رو هم به هم ریختن و وسایلشون رو هم دزدیدن. اوضاع به قدری بد شد که محققین مجبور شدن اعضای دو تیم رو از هم جدا کنن. به عقیده ی شریف این درگیری ها به خاطر پیشینه ی فرهنگی و اعتقادی بچه ها نبود بلکه به سبب حس رقابت گروهی و رقابتی که سر منابع محدود وجود داشت شکل گرفته بود. برای از بین بردن این حالت دشمنی بین دو گروه شریف تصمیم گرفت دو گروه رو سر یک هدف والاتر متحد بکنه. محققین رفتن منبع آب کمپ رو قطع کردن و بعد اومدن از دو گروه خواستن بیان کمک کنن و مشکل رو برطرف بکنن. از هر دو گروه افرادی به کمک رفتن و در سایه ی این همکاری ها دشمنی های قبلی کنار گذاشته شد و در آخر اردو حس دوستی بین اعضای دو گروه به وجود اومده بود.
