آزمایش کنندگان: H. F. Harlow, R. R. Zimmerman
سال: ۱۹۵۹
در اوایل قرن ۲۰ ام تصور عمومی این بود که بچه در طی رشدش به سبب شیر خوردن و حس خوب ناشی از سیر شدن و برآورده شدن سایر نیازهاش، حس خوب داشتن رو به مادرش مرتبط می کنه و اینجوری به مادرش دلبسته میشه. هارلو آزمایشی طراحی کرد تا این تئوری رو به بوته ی آزمایش بذاره. برای این کار ۸ تا بچه میمون رو ۶ تا ۱۲ ساعت بعد از تولدشون از مادرهاشون جدا کردن و داخل قفس های جدا گذاشتن. داخل هر قفس دو تا مادر بدلی قرار دادن. یکی با سیم های مفتولی که شیشه ی شیری در بغلش قرار داده شده بود و اون یکی با پارچه پوشونده شده بود و نرم بود. محققین دیدن که بچه میمون ها بیشتر وقتشون رو با مادر پارچه ای طی می کنند و فقط وقتی گشنه اشون هست سراغ مادر مفتولی میرن. این نشون می داد که غذا دادن علت دلبسته شدن میمون ها به مادر بدلیشون نبود و پای یه علت دیگه در میون هست. میمون ها همچنین وقتی می ترسیدن یا با چیزهای ناشناخته مواجه می شدن پیش مادر پارچه ایشون پناه می گرفتن و خودشون رو بهش می چسبوندن. در نبود مادر ولی در مواجهه با ناشناخته ها یه گوشه کز می کردن و انگشتشون رو می مکیدن. همچنین نشان داده شد که اگر بچه میمون ها کلا تنها بزرگ بشن، بعدتر هم در ارتباط با بقیه دچار مشکل میشن. ما آدم ها هم اگر کمبود محبت در کودکی رو تجربه کرده باشیم ارتباط با بقیه در بزرگسالی برامون سخت میشه و ممکن هست تبدیل به آدم های منزوی یا حتی جامعه ستیز بشیم.
