آزمایش کنندگان: Mary D. Salter Ainsworth, Silvia M. Bell
سال: ۱۹۷۰
آزمایش بحث برانگیز هارلو بر روی بچه میمونها نشون داد که بچهها برای تعامل با یک محیط جدید و غریبه نیاز به آغوش حمایتگر مادر دارن. محققین در ادامه قصد داشتن درستی این نظریه روی بچههای انسان رو مورد آزمایش قرار بدن.
توی این آزمایش سه تا صندلی داخل اتاق آزمایش قرار داده شده بود. دو تا صندلی در نزدیکی در که مادر و یه فرد غریبه روشون مینشستن و یه صندلی در طرف مقابل که پر بود از اسباب بازی. کودک رو در میانهی اتاق قرار میدادن و این سناریو رو برای هر کدوم از بچهها تکرار میکردن:
در مجموع این آزمایش روی ۵۶ بچهی ۱۱ ماهه انجام شد و در طی تمام مراحل آزمایش محققین از پشت شیشهی یکطرفه کل ماجرا رو زیر نظر داشتن.
محققین علاقمند بودن که میزان جستجوگری بچه شامل حرکت توی اتاق، نگاه کردن اطراف و بازی با اسباب بازیها رو در طی مراحل مختلف آزمایش مشاهده کنن. به محض ورود غریبه در مرحلهی ۳، میزان جستجوگری بچه به شدت کاهش پیدا میکرد. نگاه کردن به اطراف و بازی با بازگشت مادر دوباره افزایش پیدا میکرد. ولی ورود غریبه در مرحلهی ۴ و ۷ دیگه این حجم از تاثیر رو نداشت. بچهها در مرحلهی ۷ بیشترین کاهش جستجوگری رو از خودشون نشون میدادن که شاید به علت خستگی بچهها و جذاب نبودن اتاق در این مرحله بوده باشه. در مرحلهی دوم بچهها بیشتر سرشون گرم بازی بود و فقط هر از چند گاهی مادرشون رو نگاه میکردن تا مطمئن باشن اونجاست ولی در مرحلهی سوم با دقت زیادی غریبه رو نگاه میکردن.
در مرحلهی دوم فقط تعداد کمی از بچهها گریه میکردن که نشون میده صرف حضور غریبه برای بچهها استرسزا نیست. در مرحلهی چهارم و با خارج شدن مادر، بچهها گاهی گریه میکردن. در مرحلهی ۵ بچهها کمتر گریه میکردن ولی در مرحلهی ۶ میزان گریه خیلی بیشتر بود و وارد شدن غریبه در مرحلهی ۷ هم تغییری در اون ایجاد نمیکرد. این نشون میداد که رفتن مادر برای بچهها سنگینتر از تنها رها شدن بوده. در مرحلهی ۲ و ۳ بچهها فقط گاهی به مادرشون میچسبیدن ولی در مرحلهی ۵ و به خصوص در مرحلهی ۸ با شوق و ذوق زیادی مادرشون رو در آغوش میگرفتن و بهش میچسبیدن. این آزمایش نشون داد که بچهها برای این که بتونن دنیا رو کشف و مشاهده کنن نیاز به حضور مادرشون دارن.
